طراحی موزه با رویکرد معماری سنتی

پدیده معماری سنتی به عنوان مقوله ای در زیبایی شناسی و عرفان، در خلوص اندیشه و احترام به طبیعت، موضوع بسیار با اهمیت است. معماری سنتی با آنکه در طول تاریخ دستخوش پدیده های دگرگون کننده بوده است، ولی توانسته هویت ویژه خود را حفظ کند و نمایانگر آداب و رسوم، روحیه، احساسات، ذوق و سلیقه و هنر آن باشد. موزه موسسه ای است که به گردآوری، مطالعه و محفوظ داشتن اشیاء نمایانگر طبیعت و بشر می پردازد تا آنها را به ظاهر آگاهی، آموزش و لذت پیش چشم همگان بگسترد. به امتیاز این تعریف، واژه 'موزه' نه تنها موسسات حامل این نام را در بر می گیرد، بلکه همچنین شامل نگارخانه های هنری، غیرتجاری، تالارهای نمایش آثار نقاشی، گنجینه های مذهبی و غیرمذهبی، برخی از انبیه های تاریخی، نمایشگاه های دائمی در هوای آزاد و... نیز می شود و این نشان دهنده اهمیت طراحی موزه در مکان سنتی می باشد. این مقاله به بررسی طراحی موزه با رویکرد معماری سنتی می پردازد. در این مقاله شیوه کتابخانه ای برای بررسی مطالب انتخاب شده است. نتایج تحقیق نشان می دهد ساختمان های سنتی بنای پویا به حساب می آید، چرا که نیازهای خود را نسبت به انرژی تامین می کنند و با سایت و اقلیم خود سازگارند. بنابراین در این مقاله سعی می شود با مطالعه در مورد ویژگی های معماری سنتی از نظر پایداری و با توجه به نکات مثبت و قابل تعلیق شیوه زندگی امروزی و با بهره گیری از مزایای تکنولوژی در طراحی موزه، فرصتی فراهم شود که در ادامه روند مذکور و در تطبیق و ترکیب آن با شرایط زمانی حال، در راستای توسعه پایدار، گام های بیشتری برداشته شود. مقدمه: معماری امروز ما نیز بنا به دلایل متعددی در بسیاری از زمینه ها دچار نقصان و کمبود هایی است که باعث می شود برآیند معماری موجود در نقش و جایگاه مورد انتظار آن، قرار نگیرد. یکی از مباحث اخیر مطرح در معماری، طراحی مطابق با بستر و زمینه است. حل مساله طراحی اساسا تفاهمی بین زمینه، نیاز و فرم است. مراد از زمینه همان متن بستر و محیطی است که معماری در آن شکل می گیرد و هم محتوا و هم شکل را در بر می گیرد. زمینه گرایی از رویکردهای پست مدرن در طراحی، از جمله در معماری و شهرسازی است، که بر زمین مداری و پیوند محیط با فضا تاکید دارد و با درک پیام بستر خود شکل می گیرد و در واقع پیامی را که بستر معماری به او انتقال داده، به عینیت رسانده، طراحی می کند و بر ضرورت توجه به محیط پیرامون اثر تاکید می کند. در نتیجه، ساختمان جزئی کوچک از طبیعت پیرامونی خواهد بود. صاحب نظران متعددی معتقدند که با توجه به بحران های جدی انرژی، اجتماعی و اقتصادی، زمینه گرایی بیش از آنکه یک انتخاب یا سبکی خاص باشد، یک ضرورت و رویکردی جامع در معماری است که می بایست از آغاز تا پایان فرآیند طراحی و ساخت بر آن غالب شود. این معماری بر این باور است که توازن میان معماری و محیط می تواند هم برای خود اثر و هم برای زمینه، عاملی موثر و تقویت کننده باشد. در این نوع معماری، هر بنایی بر اساس زمینه های فرهنگی، اجتماعی، تاریخی، کالبدی، اقلیمی و شرایط خاص سایت طراحی و اجرا می گردد. استراتژی های طراحی معماری که با هدف سازگاری طرح معماری با بستر پروژه صورت گرفته است، ایجاد یکپارچگی و انسجام در محیط است. در نتیجه، معماران با در نظر گرفتن داده های بستر فرهنگی جهت خلق معماری مطلوب بهره می گیرند. برای نیل به این هدف، خالقان فضا باید درک صحیحی از رفتار انسان در محیط های متفاوت داشته باشند، به نحوی که پیوند انسان و مکان را قوی تر سازند. لذا اهمیت تحقیق جایی نمایانگر می شود که انسان یکی از ارکان اصلی سازنده فضای معماری است و یکی از رسالت های معماران، خلق رابطه ای متناسب بین انسان ها و...

کلیدواژه ها:

معماری سنتی ، موزه ، طراحی ، پایداری ، زمینه گرایی