تبیین نقش ابزار در آموزش معماری - مطالعه تطبیقی ابزارهای سنتی و نوین و تاثیر آنها بر

این پژوهش به بررسی نقش ابزارهای سنتی و نوین در آموزش معماری و تاثیر آنها بر خلاقیت و یادگیری دانشجویان می پردازد. با توجه به تحولات سریع فناوری در عصر حاضر، ابزارهای مورد استفاده در آموزش معماری از روش های سنتی مانند ترسیم دستی و ماکت سازی فیزیکی به سمت ابزارهای دیجیتال مانند نرم افزارهای طراحی، واقعیت مجازی (VR)، واقعیت افزوده (AR) و چاپ سه بعدی حرکت کرده اند. هدف این تحقیق، تبیین تاثیر این ابزارها بر فرآیند یادگیری و خلاقیت دانشجویان معماری و ارائه راهکارهایی برای استفاده بهینه از آنها است. در ابزارهای متنوعی موجود است که در ساختار آموزشی و همچنین فعالیت های حرفه ای معماران حاضر مورد توجه و استفاده قرار می گیرند، بدون شک بر روند خلاقیت از منظر بروز جنبه های تقویتی در ایده سازی تا ارائه پروژه های معماری موثرند و انتخاب آنها. می بایست در روندی از تعاملات منطقی و غیرجانبه دارانه بر پایه شناخت ارزیابی نقاط قوت و ضعف هر یک صورت پذیرد و این عامل در تطبیق ابزارهای سنتی و نوین متفاوت خواهد بود. ابزارهای سنتی مانند ترسیم دستی و ماکت سازی فیزیکی به عنوان روش های اصلی در آموزش معماری سنتی مورد بررسی قرار گرفته اند در حالی که ابزارهای نوین مانند نرم افزارهای طراحی و فناوری های پیشرفته در آموزش معماری مدرن تحلیل شده اند. این پژوهش با هدف پر کردن این شکاف پژوهشی به بررسی تطبیقی ابزارهای سنتی و نوین و تاثیر آنها بر خلاقیت و یادگیری دانشجویان معماری می پردازد.

کلیدواژه ها:

آموزش معماری ، ابزارهای سنتی ، ابزارهای نوین ، خلاقیت ، یادگیری ، مطالعه تطبیقی