اصول طراحی مرکز نگهداری از کودکان بی سرپرست (دختر) برای احساس در خانه بودن

پدیده کودکان بی سرپرست و ناهنجاریهای وابسته به آن معضلی است که جوامع معاصر با آن دست و پنجه نرم می کنند. کودکانی که به دلایل مختلف پدر و مادر خود را از دست داده اند و بستگانی ندارند که از آنها محافظت کنند در مراکز حال حاضر به فردیت و فضاهای شخصی این کودکان چنین به دیده می آید که کم توجهی می شود و تامین خلوت و کنترل قلمرو مکانی در طراحی محیط اهمیت ویژه ای دارد زیرا بعضی از نیازهای اساسی انسان از قبیل هویت، انگیزش و امنیت از این طریق قابل ارضا هستند و همچنین کودکان در این فضاهای سرد و بی روح که به صورت خوابگاهی هستند نبود خانه و خانواده را احساس می کنند. مطالعات زیادی در رابطه با رشد کودکان در سنین مختلف انجام شده است و نظریه های مختلفی در رابطه با رشد رفتاری عنوان شده است که در رسیدن به طرح مورد نظر و همچنین در زمینه مسکن نیز مطالعات بیشماری صورت گرفته که از سردمداران آن می توان به راپاپورت و شولتس و... اشاره کرد. هدف از این پژوهش طراحی مجموعه ای برای نگهداری از کودکان بی سرپرست دختر در فضای دلنشین است تا این کودکان بودن در خانه را احساس و در مقیاس دیگر روابط اجتماعی آنها را نیز تقویت کند. خانه باید مرزی محکم و استوار میان فرد و دنیای بیرون او ایجاد کند و طراحی داخلی آن طوری باشد که هم رابطه متعادل اعضای درون آن با طبیعت بیرون میسر باشد و هم تعامل افراد در درون خانه تامین شود راه حل قابل توجه برای این کودکان احترام و ارزش قائل بودن برای فردیت آنها و هویت بخشیدن به قلمرو این کودکان است. شیوه تحقیق مطالعه کتب و مقالات در زمینه موضوع مورد نظر و جمع آوری مصاحبه ها در راستای بهبود شرایط تربیتی این کودکان تبیین شده است.

کلیدواژه ها:

کودک بی سرپرست ، احساس ، خانه ، مراکز نگهداری ، قلمرو ، خلوت