بررسی تحولات فرم ساختمانهای مسکونی روستایی (نمونه موردی: روستای علی آباد از توابع شهر کلیبر)

این مقاله به بررسی تحولات فرم ساختمانهای مسکونی روستای علی آباد از توابع شهر کلیبر می پردازد. روش بررسی مقاله حاضر توصیفی و تحلیلی است که در انجام آن از ابزار منابع کتابخانه ای و مصاحبه عمیق و نیمه ساختاریافته (پدیدارشناسی)، بهره گرفته شده است. بررسی ها نشان می دهد که در گذشته مساکن روستایی بیش از آن که محل زیست و سکنی باشند، محل اشتغال و فعالیت بوده و همین عامل زمینه توسعه مسکن را فراهم نموده است. اگر مسکن روستایی دربرگیرنده عرصه های سه گانه دام، حیاط و سکونت انسانی تعریف شود، در آن صورت فضاهایی چون طویله آغل بهاربند، انبار در عرصه دام و فضاهایی چون پخت و پز، خواب، تهیه و فرآوری انواع لبنیات، آماده سازی پشم و نخ ریسی در عرصه سکونت و خشک کردن میوه و کاشت محصولاتی چون لوبیا در عرصه حیاط شکل می گیرد. در اصل حفظ و نگهداری دام علاوه بر فضاهایی مکمل یا وابسته به خود فضاهای مربوط به حیاط و حتی عمق و نحو فضاهای انسانی را نیز تحت تاثیر قرار می دهد اما امروزه با توجه به نامکفی بودن درآمدها و طبعا مهاجرت به شهرها فعالیتهای معیشتی در این خانه ها رنگ باخته و خانه ها، صرفا جنبه زیستی پیدا کرده و سبک ساخت و ساز شهری در روستا غالب شده است لذا لزوم بازنگری در راهبردها و سیاستهای توسعه و مساکن روستایی با هدف حفظ معماری بومی امری اجتناب ناپذیر می نماید.

کلیدواژه ها:

سیر تحول ، فرم ، مسکن معماری ، روستای علی آباد