معرفی ابعاد بهینه حیاط مرکزی ساختمانهای مسکونی با توجه به عملکرد حرارتی در شهر تبریز

محمدامین رسولی، حسن اکبری دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد دانشگاه محقق اردبیلی، دانشیار رشته معماری دانشگاه محقق اردبیلی. محرک اصلی برای توسعه و گسترش شهرها، صنایع و علم و فناوری در سالیان اخیر انرژی بوده است. بنابراین حرکت چرخ دنده های صنایع و جوامع منوط به تامین انرژی آن توسط بشر می باشد. این عامل شروعی برای گسترش آلاینده های جوی حاصل از چرخه تولید و مصرف انرژی توسط جوامع و کشورها است. نتایج گسترش حجم عظیمی از آلاینده های تولید شده توسط بشر را می توان در تغییرات اکوسیستم، گرمایش زمین، ذوب شدن یخ های قطبی و به خطر افتادن حیات جانوران زنده دانست. برای مقابله با این چرخه زیانبار، محققین پژوهش های متعددی برای بهینه سازی فرایند مصرف انرژی و جایگزینی انرژی پاک با سوخت های فسیلی داشته اند. یکی از راهکارهای معرفی شده برای کنترل شرایط موجود، بهره گیری از پتانسیل های معماری پایدار می باشد. از الگوهای قدیمی معماری پایدار که از صدها پیش بعنوان پاسخی فرم گرا برای کنترل شرایط محیطی و حرارتی ساختمان های سنتی استفاده شده، الگوی حیاط مرکزی می باشد. بنابراین در پژوهش حاضر با هدف بهره مندی از پتانسیل های این فرم در معماری، اقدام به بررسی تاثیر ابعاد حیاط بر عملکرد حرارتی ساختمان حیاط مرکزی شده است. این تحقیق به روش کاربردی و از طریق شبیه سازی رایانه ای در نرم افزار دیزاین بیلدر اعتبار سنجی و تحلیل داده شده است. نتایج مدل سازی بر روی حیاط مرکزی مربع شکل با ابعاد حیاط (۹×۹، ۱۲×۱۲، ۱۵×۱۵، ۱۸×۱۸ متر و با ارتفاع ۲ طبقه) انجام شد و بررسی نتایج نشان داد با افزایش ابعاد حیاط، مجموع بار گرمایش، سرمایش و روشنایی سالانه حیاط مرکزی کاهش می یابد. بنابراین بار گرمایشی مدل C۱۸ نسبت به مدل C۶، ۲.۴۶ درصد افزایش و بار سرمایشی و روشنایی مدل C۱۸ به نسبت مدل C۶ به ترتیب ۲.۳۸ و ۰.۷۸ درصد کاهش داشته و در نهایت مدل C۱۸ با Kw.m۲ (۱۳۶.۹۰) نیاز به بار گرمایش، سرمایش و روشنایی سالانه بهینه ترین مدل در این تحقیق معرفی می شود.

کلیدواژه ها:

حیاط مرکزی ، بار حرارتی ، بار روشنایی ، ابعاد حیاط ، اقلیم سرد