تعیین ارتفاع بهینه حیاطهای مرکزی ساختمانهای مسکونی بر اساس عملکرد حرارتی در اقلیم سرد

امروزه فعالیت های انسانی و مصرف روزافزون سوخت های فسیلی نقش اصلی در بحران های زیست محیطی، افزایش آلاینده های جوی و تغییرات اکوسیستم داشته است. محدود بودن منابع سوخت های فسیلی دیگر عاملی است که پژوهشگران را مجاب بر معرفی راه حل هایی برای کنترل شرایط موجود کرده و با توجه به نقش اصلی بخش خانگی در مصرف سوخت های فسیلی، مقابله با رشد مصرف انرژی در این بخش اولویت نخست محققین بوده و برای کنترل شرایط موجود راه حل های معرفی شده است. توجه به استفاده از مصالح با ضریب هدایت حرارتی پایین و راه حل های مبتنی بر استفاده از پتانسیل های اقلیمی ساختمان ها همچون پایداری در معماری ساختمان های صفر کربن و سیستم های منفعل در معماری که با کنترل شرایط محیطی ساختمان مستقیما بر مصرف انرژی آن مدیریت دارند از موثرترین شیوه های مدیریت انرژی در بخش خانگی هستند. الگوی حیاط مرکزی از قدیمی ترین راه حل های بشر برای پاسخ به نیاز انرژی خود در اقلیم های مختلف بوده، بنابراین با هدف بهره مندی از پتانسیل های این فرم معماری، اقدام به بررسی تاثیر ارتفاع طبقات بر عملکرد حرارتی ساختمان حیاط مرکزی کردیم. این تحقیق به روش کاربردی و از طریق شبیه سازی رایانه ای در نرم افزار دیزاین بیلدر اعتبار سنجی و تحلیل داده شده است. نتایج مدل سازی بر روی حیاط مرکزی مربع شکل با ابعاد ۶×۶ متر و با تعداد طبقات ۲ الی ۶ انجام گرفته و بررسی نتایج نشان داد با افزایش تعداد طبقات، مجموع بار گرمایشی، سرمایش و روشنایی سالانه حیاط مرکزی کاهش می یابد. بنابراین بار گرمایشی مدل F۶ نسبت به مدل F۲ ۱۳.۷۴ درصد کاهش و بار سرمایشی و روشنایی مدل F۶ به نسبت مدل F۲ به ترتیب ۱۳.۶۴ و ۳.۷ درصد افزایش داشته و در نهایت مدل F با ۱۳۱۴۷ وات بر مترمربع نیاز به بار گرمایش، سرمایش و روشنایی سالانه بهینه ترین مدل در این تحقیق معرفی می شود.

کلیدواژه ها:

عملکرد ، حرارتی عملکرد ، روشنایی ، ارتفاع ، حیاط مرکزی ، اقلیم سرد ، شهر تبریز