توسعه رویکرد بهبود طراحی مشارکتی مبتنی بر بازی انگاری (مطالعه موردی طراحی معماری سولماز سماوی اصفهانی)

این مقاله به بررسی و توسعه رویکرد بهبود طراحی مشارکتی مبتنی بر بازی انگاری در زمینه طراحی معماری می پردازد. در عصر حاضر طراحی معماری به عنوان یک فرایند پیچیده و چندوجهی نیازمند مشارکت فعال ذینفعان مختلف است. بازی انگاری به عنوان یک ابزار موثر در تسهیل تعاملات و مشارکت در فرآیند طراحی می تواند به بهبود کیفیت نتایج نهایی کمک کند. امروزه توجه به کاربران طرح در پروژه های معماری اهمیت بیشتری یافته و بعد اجتماعی به عنوان یکی از مهم ترین ابعاد تاثیرگذار بر طرح مورد توجه طراحان قرار گرفته است. اهمیت این موضوع در طراحی معماری، با توجه به بعد ذهنی و مخاطب محور بودن آن، دوچندان است. یکی از مهم ترین رویکردها در معماری که به مخاطبان طرح توجه دارد، رویکرد طراحی مشارکتی است. در طی سال های اخیر طراحی مشارکتی به عنوان پاسخی مناسب در فرآیند طراحی فضاها، نقش مهمی داشته است. در این تحقیق از یک مطالعه موردی برای بررسی تاثیرات بازی انگاری در طراحی معماری استفاده شده است. با استفاده از روش های کیفی و کمی داده ها از طریق کارگاه ها، طراحی، مصاحبه ها و نظرسنجی ها جمع آوری شده اند. نتایج نشان می دهند که بازی انگاری می تواند به عنوان یک پلتفرم تعاملی به ذینفعان این امکان را بدهد که نظرات و ایده های خود را به راحتی بیان کنند و در فرآیند طراحی مشارکت کنند. علاوه بر این، این رویکرد موجب افزایش خلاقیت، تسهیل ارتباطات و بهبود درک مشترک میان اعضای تیم طراحی می شود. نتایج این تحقیق نشان می دهند که استفاده از بازی انگاری در طراحی مشارکتی می تواند به ارتقاء کیفیت طراحی، افزایش رضایت ذینفعان و تحقق اهداف طراحی منجر شود. طراحی مشارکتی مبتنی بر بازی انگاری به عنوان یک رویکرد نوآورانه در زمینه معماری، اهمیت ویژه ای دارد که به شرح زیر است: افزایش مشارکت ذینفعان، تحریک خلاقیت و نوآوری، بهبود کیفیت طراحی، تسهیل فرآیند تصمیم گیری، تقویت حس جامعه محوری. ترویج (پایداری طراحی مشارکتی مبتنی بر بازی انگاری در معماری نه تنها به بهبود کیفیت طراحی و افزایش مشارکت ذینفعان کمک می کند بلکه می تواند به عنوان یک ابزار موثر برای تحریک خلاقیت، تسهیل تصمیم گیری و تقویت حس جامعه محوری عمل کند. این رویکرد نوآورانه به نهادهای طراحی این امکان را می دهد که به شیوه ای موثرتر و کارآمدتر به نیازها و خواسته های جامعه پاسخ دهند و در نتیجه به ایجاد فضاهای معماری بهتر و پایدارتر کمک کنند. در نهایت مقاله به ارائه پیشنهاداتی برای پیاده سازی موثر بازی انگاری در فرآیندهای طراحی معماری و شناسایی چالش های احتمالی در این راستا می پردازد. این رویکرد می تواند به عنوان یک مدل جدید برای طراحی مشارکتی در سایر حوزه های مرتبط نیز مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

طراحی مشارکتی ، معماری ، بهبود طراحی ، بازی انگاری