ضرورت ایجاد یک چارچوب حکمرانی مشارکتی با تاکید بر نقش آفرینی جامعه محلی برای تحقق امنیت آبی در خراسان رضوی

مطالعات نظری نشان می دهد که ماهیت سه وجهی آب -به عنوان یک ماده حیاتی، کالای عمومی و عامل اقتصادی- نیازمند رویکردی ترکیبی در سیاست گذاری است. در ایران، بحران آب به ویژه در مناطق خشک و نیمه خشک، ناشی از ترکیبی از عوامل طبیعی و انسانی است. این بحران در سال های اخیر به یکی از چالش های اصلی کشور تبدیل شده است. در این میان، حکمرانی مشارکتی به عنوان رویکردی نوین، می تواند ابزاری موثر در مدیریت منابع آب و ارتقای تاب آوری جوامع محلی در برابر بحران های آبی باشد. این مقاله با بررسی اسناد بالادستی نظیر برنامه هفتم توسعه، همچنین منابع علمی معتبر جهانی و بررسی مفاهیم مهمی از قبیل سیستم های آب، نظریه کالای مشترک، نردبان مشارکت آرنشتاین و رویکردهای نوین در حکمرانی منابع آب، به تحلیل وضعیت حکمرانی آب پرداخته و راهکارهایی برای تقویت حکمرانی مشارکتی ارائه می دهد. برای این منظور طراحی چارچوبی که در آن دولت به عنوان سیاست گذار تسهیل گر و مردم به عنوان بازیگران اصلی در فرآیند تصمیم گیری، مدیریت و نظارت بر منابع آب ایفای نقش کنند، ضروری است.

کلیدواژه ها:

حکمرانی مشارکتی ، مدیریت منابع آب ، بحران آب ، جامعه محلی