نقش داستان گویی خلاق در توسعه مهارت های زبانی دانش آموزان ابتدایی

این مقاله به بررسی نقش داستان گویی خلاق در توسعه مهارت های زبانی خواندن، نوشتن و بیان شفاهی دانش آموزان ابتدایی پرداخته است. هدف شناسایی پتانسیل این روش به عنوان ابزاری موثر در آموزش زبانی و ارائه راهکارهایی برای اجرای آن در بستر ایران است. با توجه به چالش های موجود در روش های سنتی، تدریس پژوهش از رویکردی کیفی و نظری استفاده کرده و با تحلیل ادبیات موجود، چارچوبی برای بررسی این رابطه ارائه داده است. انواع داستان ها محلی، تخیلی، آموزشی و روش های داستان گویی (روایت شفاهی، خلق گروهی، نمایش خلاق) به عنوان عوامل کلیدی معرفی شده اند. یافته های فرضی نشان می دهند که داستان گویی خلاق می تواند با تحریک تخیل و تعامل مهارت های زبانی را تقویت کند، هرچند موانعی مانند ناآگاهی معلمان و کمبود منابع ممکن است این تاثیر را محدود کنند. نتیجه گیری بر اهمیت تطبیق این روش با شرایط بومی از جمله استفاده از روایت های محلی تاکید دارد. این مطالعه پیشنهاد می کند که برنامه های آموزشی برای معلمان طراحی شود و تحقیقات آتی بر ارزیابی تجربی این روش تمرکز کنند تا کیفیت آموزش زبانی در ابتدایی بهبود یابد.

کلیدواژه ها:

داستان گویی ، مهارت های زبانی ، دانش آموزان