بررسی تاثیر شیوههای تدریس تعاملی بر انگیزش و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر شیوه های تدریس تعاملی بر انگیزش تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر سنندج انجام شد. این مطالعه از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دوره ابتدایی آموزش و پرورش شهر سنندج در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که از میان آنها ۳۰ دانش آموز به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شده و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش در قالب ۸ جلسه ۴۵ دقیقه ای تحت آموزش با شیوه تدریس تعاملی شامل روش هایی نظیر کار گروهی، بحث کلاسی، بازخورد دوسویه و پرسش های خلاقانه قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل آموزش های روزمره با روش های سنتی را دریافت کردند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه انگیزش تحصیلی والرند و همکاران و مقیاس خودکارآمدی تحصیلی شرر و مادوکس بود که روایی و پایایی آنها پیشتر تایید شده است. داده های حاصل با استفاده از تحلیل کواریانس چند متغیره (MANCOVA) و آزمون لوین کالموگروف-اسمیرنوف و آزمون باکس برای بررسی مفروضه ها تحلیل شد. نتایج آزمونهای آماری نشان داد که تدریس تعاملی تاثیر معناداری بر افزایش انگیزش تحصیلی (p < ۰.۰۱) و خودکارآمدی تحصیلی (p < ۰.۰۰۱) دانش آموزان دارد.

کلیدواژه ها:

شیوه های تدریس تعاملی ، انگیزش ، خودکارآمدی تحصیلی