تبیین رابطه مقبولیت اجتماعی با رفتارهای خود آسیب رسان در فرزندان طلاق شهر تهران رویکردی بر مبنای مدل یابی معادلات ساختاری

رفتارهای خود آسیب رسان در نوجوانان به ویژه فرزندان طلاق یکی از چالشهای مهم سلامت روان به شمار میرود و با کاهش حمایت اجتماعی، اضطراب، افسردگی و احساس تنهایی مرتبط است. پژوهش حاضر با هدف تبیین رابطه مقبولیت اجتماعی با رفتارهای خود آسیب رسان در نوجوانان فرزند طلاق شهر تهران و با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری شامل ۸۲ نوجوان ۱۶ تا ۱۸ سال بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه آسیب به خود سانسون و همکاران (۱۹۹۸) و مولفه مقبولیت اجتماعی از پرسشنامه بهزیستی اجتماعی کیز (۱۹۹۸) بودند. تحلیل دادهها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل مسیر انجام شد. نتایج نشان داد که مقبولیت اجتماعی تاثیر منفی و معناداری بر رفتارهای خود آسیب رسان دارد (۰.۵۷۸- = B، ۱۰.۴۲۳ = p < ۰.۰۰۱ ،t) و حدود ۳۳ درصد از واریانس این رفتارها توسط مقبولیت اجتماعی توضیح داده میشود. یافته ها حاکی از آن است که افزایش سطح مقبولیت اجتماعی میتواند نقش بازدارنده و حفاظتی در کاهش رفتارهای خود آسیب رسان در نوجوانان فرزند طلاق ایفا کند. این نتایج پیامدهای عملی مهمی برای طراحی برنامههای پیشگیری، ارتقای مهارتهای اجتماعی و تقویت حمایتهای روانشناختی نوجوانان دارد.

کلیدواژه ها:

مقبولیت اجتماعی ، رفتارهای خود آسیب رسان ، فرزندان طلاق ، نوجوانان