افقهای بصری یادگیری بینایی کامپیوتری در گشودن پتانسیل دانش آموزان مناطق دورافتاده

نابرابری آموزشی به ویژه در بستر شکاف دیجیتال یکی از موانع اصلی در شکوفایی کامل پتانسیل دانش آموزان مناطق دورافتاده و کمتر برخوردار محسوب می شود. این مقاله با رویکردی نظری به تبیین چارچوبی مفهومی می پردازد که چگونه فناوری بینایی کامپیوتری می تواند به عنوان یک ابزار تحول آفرین در جهت کاهش این نابرابری و گشودن فرصت های نوین یادگیری عمل نماید. یافته های کلیدی این پژوهش نشان می دهد که کاربردهای بینایی کامپیوتری فراتر از نظارت، صرف قادر است از طریق تحلیل هوشمند تعاملات یادگیری، ارائه بازخورد فوری و شخصی سازی شده در مهارت هایی نظیر نوشتار یا آزمایش های عملی و همچنین شبیه سازی محیط های آزمایشگاهی پیچیده با استفاده از واقعیت افزوده موانع ناشی از کمبود منابع و معلمان متخصص را مرتفع سازد. از منظر روان شناختی و اجتماعی، این فناوری با تقویت حس خودراهبری و افزایش انگیزه به توانمندسازی دانش آموزان برای کنترل فرآیند یادگیری خود کمک شایانی می کند. در نهایت، این پژوهش بر اهمیت یک رویکرد میان رشته ای میان علوم کامپیوتر، علوم تربیتی و مطالعات اجتماعی تاکید ورزیده و تلویحات مهمی برای سیاستگذاری های کلان آموزشی در راستای تحقق عدالت آموزشی و توسعه پایدار در مناطق محروم ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

بینایی کامپیوتری ، مناطق دورافتاده ، یادگیری ، دسترسی به آموزش ، نابرابری آموزشی