بررسی تاثیر هوش مصنوعی و فناوریهای پوشیدنی بر ارتقاء کیفیت یادگیری و توانمندیهای تحصیلی دانش آموزان

تحولات شتابان در عرصه فناوریهای نوین، آموزشی فرصتهای تازه ای را برای بازاندیشی در شیوه های یاددهی و یادگیری فراهم آورده است. هوش مصنوعی و فناوریهای پوشیدنی به عنوان دو دستاورد مهم عصر دیجیتال امکان شخصی سازی فرآیند آموزش، افزایش تعامل یادگیرنده با محتوا و ارتقای مهارتهای تحصیلی را فراهم می سازند. هوش مصنوعی با توانایی تحلیل الگوهای رفتاری و شناختی، یادگیرندگان می توانند محتوای آموزشی را به صورت تطبیقی و متناسب با سطح توانایی آنان ارائه دهد. در کنار آن، فناوریهای پوشیدنی همچون عینک های واقعیت افزوده و دستبندهای هوشمند با ایجاد تجربه های چندحسی و ثبت شاخصهای جسمی و هیجانی، بستری غنی برای درگیر کردن دانش آموزان در فرآیند یادگیری فراهم می آورند. این هم افزایی میان فناوری و آموزش نه تنها به ارتقای درک مفهومی و مهارتهای تحلیلی منجر می شود، بلکه انگیزه و اشتیاق یادگیرندگان را نیز افزایش می دهد و مسیر یادگیری مادام العمر را هموار می سازد. با وجود فرصتهای گسترده، استفاده از هوش مصنوعی و فناوریهای پوشیدنی در نظام آموزشی با چالشهایی نیز روبه رو است کمبود زیرساختهای فناورانه در برخی مدارس، محدودیتهای مالی، کمبود آگاهی و مهارت در میان معلمان و دانش آموزان و دغدغه های اخلاقی و حریم خصوصی می توانند بهره وری از این ابزارها را کاهش دهند. توجه به این موانع و برنامه ریزی دقیق برای رفع آنها، شرط لازم برای تحقق ظرفیتهای بالقوه فناوریهای نوین در آموزش است. سیاست گذاری مناسب، آموزش مستمر معلمان و تامین دسترسی برابر به منابع و ابزارهای هوشمند می تواند به کاهش فاصله های آموزشی و ارتقای عدالت در یادگیری منجر شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، فناوریهای پوشیدنی ، یادگیری ، توانمندی تحصیلی ، دانش آموزان