بررسی نقش ادبیات در ارتقای درک محیط زیستی و مسئولیت پذیری دانش آموزان

ادبیات با برجسته کردن زیبایی، طبیعت نمایش پیامدهای تخریب محیط زیست و ایجاد همدردی و ارتباط عاطفی در دانش آموزان، نقش مهمی در ارتقای درک و آگاهی محیط زیستی آنها دارد. ادبیات می تواند از طریق داستان ها، اشعار و متون تخیلی، مفاهیم پیچیده محیط زیستی را به زبانی قابل درک منتقل کند و آنها را به مراقبت از سیاره زمین ترغیب کند. مقاله حاضر با رویکرد توصیفی-تحلیلی به بررسی نقش ادبیات در ارتقای درک محیط زیستی و مسئولیت پذیری دانش آموزان می پردازد. یافته ها نشان می دهد که ادبیات با فراهم آوردن تجربه های عاطفی و شناختی، امکان تفکر انتقادی درباره منابع طبیعی، مصرف پایدار و مسئولیت فردی-اجتماعی را تقویت می کند. همچنین نقش معلم به عنوان تسهیلگر، انتخاب متن های مناسبی از نظر سطح فهم و زمینه فرهنگی دانش آموزان و طراحی پرسش های تفسیری برای استخراج درس های زیست محیطی از متن ها تاکید می شود. تحلیل نحوه ی به کارگیری ابزارهای تربیتی مانند بحث، گروهی، پروژه های پژوهشی، ادبی محیطی و نمایش های کوتاه نشان می دهد که ادبیات می تواند به بهبود مهارت های تفکر، نقاد، همزیستی با محیط و مسئولیت پذیری اجتماعی منجر گردد. همچنین نتایج نشان می دهد که ادبیات به عنوان یک ابزار نیرومند آموزشی می تواند از طریق روایت های انسانی و اخلاقی، درک زیست محیطی دانش آموزان را عمیق تر کرده و مسئولیت پذیری اجتماعی آنان را در مواجهه با چالش های زیست محیطی تقویت نماید.

کلیدواژه ها:

ادبیات ، درک زیست محیطی ، پردازش ، مسئولیت پذیری ، دانش آموزان