تاثیر مداخله درمانی فعال سازی رفتاری بر بهبود سبکهای مقابله ای و ارتقای بهزیستی روان شناختی دانش آموزان دختر بدسرپرست مطالعه ای در شهر تبریز

سه هدف پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی درمان فعال سازی رفتاری بر سبک های مقابله ای و بهزیستی روانشناختی دانش آموزان دختر بدسرپرست شهر تبریز بود. روش پژوهش به صورت شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل و مرحله پیگیری سه ماهه اجرا شد. جامعه آماری شامل کلیه دختران بدسرپرست ۱۵ تا ۱۸ سال شهر تبریز بود که از میان آنها ۳۰ نفر بر اساس ملاک های ورود به صورت هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. ابزار گردآوری دادهها شامل پرسشنامه های بهزیستی روان شناختی و سبک های مقابله ای بود که در حله (پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری تکمیل گردید. گروه آزمایش طی هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت مداخله درمان فعالسازی رفتاری قرار گرفت در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس با اندازه گیری مکرر و به کمک نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ تحلیل شدند یافته ها نشان داد درمان فعال سازی رفتاری به طور معناداری موجب بهبود بهزیستی روان شناختی و تمامی مولفه های آن افزایش سبک های مقابله ای مثبت و کاهش سبک های مقابله ای منفی در دانش آموزان دختر بدسرپرست شد و این اثرات در مرحله پیگیری نیز پایدار ماند (۰.۰۵>p). بر اساس نتایج درمان فعال سازی رفتاری میتواند به عنوان رویکردی اثر بخش در ارتقای سلامت روان و توانمندسازی مقابله ای نوجوانان آسیب پذیر مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

فعال سازی ، رفتاری ، سبکهای مقابله ، بهزیستی روانی ، بد سرپرست