ارتباط باورهای فراشناختی با یادگیری خودراهبر با نقش میانجیگری خودکارآمدی تحصیلی

هدف پژوهش حاضر بررسی ارتباط باورهای فراشناختی با یادگیری خودراهبر با نقش میانجیگری خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان متوسطه اول بود. این پژوهش از نظر روش توصیفی از نوع همبستگی بر حسب هدف کاربردی و بر حسب نحوه ی گردآوری داده ها جزء تحقیق کمی بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را کلیه دانش آموزان پسر دوره متوسطه اول شهرستان کبودراهنگ به تعداد ۴۰۰ نفر تشکیل دادند که در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ مشغول تحصیل بودند. نمونه پژوهش با توجه به فرمول کوکران ۱۹۶ نفر بود که به روش تصادفی خوشه ای مرحله ای انتخاب شدند. دادهها از طریق پرسشنامه یادگیری خودراهبر فیشر و همکاران (۲۰۰۱)، پرسشنامه خودکارآمدی عمومی شرر و پرسشنامه باورهای فراشناختی ولز و کارت رایت هاتن (۲۰۰۴) گردآوری شدند. دادهها از طریق مدل معادلات ساختاری و با استفاده از نرم افزار spss و Lisrel مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. با توجه به یافته ها اثر مستقیم باورهای فراشناختی بر خودکارآمدی تحصیلی و یادگیری خودراهبر معنادار بود. همچنین اثر غیر مستقیم باورهای فراشناختی با میانجی گری خودکارآمدی تحصیلی بر یادگیری خودراهبر معنادار بود. اثر مستقیم خودکارآمدی تحصیلی بر یادگیری خودراهبر نیز معنادار بود.

کلیدواژه ها:

باورهای فراشناختی ، یادگیری خودراهبر ، خودکارآمدی تحصیلی