بررسی اثربخشی برنامه آموزش مبتنی بر یادگیری اجتماعی-هیجانی بر کاهش اضطراب امتحان و افزایش مهارتهای ارتباطی در دانش آموزان دوره ابتدایی استان گلستان

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی برنامه آموزش مبتنی بر یادگیری اجتماعی-هیجانی بر کاهش اضطراب امتحان و افزایش مهارتهای ارتباطی در دانش آموزان مقطع ابتدایی استان گلستان انجام شد. مطالعه حاضر از نوع مطالعات نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانش آموزان پسر دوره ابتدایی شهرستان گرگان در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ تشکیل میدادند که از میان آنها تعداد ۱۲۰ دانش آموز با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش ۶۰ نفر و کنترل (۶۰ نفر) جایگزین شد. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد اضطراب امتحان اسپیلبرگر و پرسشنامه مهارتهای ارتباطی جرابک بود. گروه آزمایش به مدت ۱۲ جلسه ۴۵ دقیقه ای تحت آموزش برنامه یادگیری اجتماعی-هیجانی قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد برنامه آموزشی بر اساس مدل پنج بعدی CASEL، خودآگاهی، خودمدیریتی، آگاهی، اجتماعی، مهارتهای رابطه ای و تصمیم گیری (مسئولانه) طراحی و اجرا شد. داده های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و با به کارگیری روش های آماری تحلیل کوواریانس چند متغیره و تک متغیره مورد تحلیل قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که آموزش مبتنی بر یادگیری اجتماعی-هیجانی به طور معناداری منجر به کاهش اضطراب امتحان (شامل هر دو مولفه نگرانی و هیجان (پذیری و افزایش مهارتهای ارتباطی شامل مهارتهای کلامی، غیر کلامی و شنود فعال در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شده. است بیشترین اثر بر کاهش مولفه نگرانی اضطراب امتحان و بهبود مهارت شنود فعال مشاهده شد. اندازه اثر محاسبه شده برای متغیر اضطراب امتحان (۰/۱۸ = ( بزرگتر از اندازه اثر برای متغیر مهارتهای ارتباطی (۰/۱۴ = ) بود. (۲) این نتایج حاکی از اثربخشی قابل توجه برنامه آموزشی حاضر است و پیشنهاد می شود با توجه به تاثیر مثبت آن بر سلامت روان مهارتهای اجتماعی دانش آموزان در مدارس ابتدایی به صورت گسترده به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری اجتماعی هیجانی ، اضطراب امتحان ، مهارتهای ارتباطی ، دانش آموزان ابتدایی ، استان گلستان ، برنامه آموزشی