تاثیر آموزش مبتنی بر بازیهای سنتی ایرانی بر یادگیری اجتماعی و عاطفی دانش آموزان دوره ابتدایی

پتانسیل بالایی برای تقویت مهارتهای شناختی و عاطفی دانش آموزان دوره ابتدایی دارد. این مقاله به بررسی تاثیر داستان گویی دیجیتال بر مهارتهای شناختی (مانند حل مسئله و تفکر انتقادی و عاطفی مانند همدلی و خودآگاهی دانش آموزان می پردازد. هدف پژوهش، شناسایی راهکارهای عملی برای ادغام داستان گویی دیجیتال در برنامه درسی ابتدایی و ارزیابی تاثیر آن بر انگیزه و یادگیری کودکان است. روشهای پیشنهادی شامل استفاده از اپلیکیشنهای داستان گویی تعاملی، ساخت انیمیشنهای ساده توسط دانش آموزان و جلسات گروهی برای تحلیل داستانهای دیجیتال است. این رویکردها با ایجاد فضایی جذاب و تعاملی به دانش آموزان کمک میکنند تا مهارتهای شناختی و عاطفی خود را در محیطی خلاقانه توسعه دهند. نتایج مطالعات نشان میدهد که داستان گویی دیجیتال نه تنها تفکر خلاق و حل مسئله را بهبود میبخشد بلکه با تقویت همدلی و خودآگاهی به کاهش اضطراب و بهبود تعاملات اجتماعی در کلاس کمک می کند. این مقاله به معلمان دوره ابتدایی راهکارهایی ارائه میدهد تا با استفاده از داستان گویی دیجیتال محیطی انگیزشی و فناوری محور برای یادگیری ایجاد کنند، همچنین بر نیاز به آموزش معلمان برای استفاده موثر از این ابزارها تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

داستان گویی ، دیجیتال ، مهارتهای ، شناختی ، مهارتهای عاطفی ، دوره ابتدایی ، تفکر ، انتقادی ، همدلی ، خودآگاهی ، فناوری آموزشی ، برنامه درسی ، یادگیری تعاملی