مطالعه ی پدیدارشناسی تجربه ی زیسته ی مادران در پرورش کودک با آسیب های دوگانه حسی و ذهنی

پژوهش حاضر با هدف واکاوی تجربه زیسته مادران دارای فرزند با آسیبهای دوگانه حسی و ذهنی انجام شد با توجه به پیچیدگیها و ناشناختگیهای این حوزه رویکرد پدیدارشناسی به عنوان روش تحقیق انتخاب گردید تا امکان کشف معانی عمیق و ابعاد پنهان تجربه مادران فراهم شود. دادهها از طریق مصاحبههای نیمه ساختاریافته با ۲۰ نفر از مادران گردآوری و با استفاده از روش تحلیل مضمون مورد بررسی قرار گرفت. یافتهها نشان داد که تجربه مادران در چهار مضمون اصلی قابل تبیین است. ۱ فرسودگی ناشی از مراقبت تمام وقت که به صورت فشار جسمی و روانی مستمر بروز میکند؛ ۲ انزوا و تنهایی اجتماعی که مادران آن را به مثابه «قفس طلایی» توصیف کردند؛ ۳. چالش ارتباطی با کودک که به منزله تقلا برای ایجاد ارتباط در دنیایی ساکت و تاریک» بیان شد؛ و .۴ جست وجوی معنا در میان طوفان که نشان دهنده تلاش مادران برای بازتعریف موفقیت و اتکاء به منابع معنوی و مذهبی جهت سازگاری با شرایط دشوار است. نتایج این پژوهش علاوه بر همسویی با مطالعات پیشین به غنای ادبیات مربوط به تجربه خانوادههای دارای کودک با نیازهای ویژه کمک میکند و بر ضرورت توجه سیاستگذاران به ارائه حمایتهای عاطفی روانی آموزشی و مالی برای این مادران تاکید دارد. همچنین پژوهش حاضر میتواند مبنایی برای توسعه برنامههای مداخلهای و طراحی خدمات حمایتی کارآمدتر در آینده باشد.

کلیدواژه ها:

تجربه زیسته ، مادران ، آسیبهای دوگانه حسی و ذهنی ، پدیدارشناسی ، راهبردهای سازگاری