بررسی نقش و جایگاه شیوه های فرزندپروری در آموزش و پرورش

هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش و جایگاه شیوه های فرزندپروری در آموزش و پرورش می باشد. این تحقیق با روش تحلیل محتوا و با رویکرد کیفی و به صورت علمی مروری انجام گرفته است و از طریق مطالعه کتابخانه ای اسنادی بوده است. پیشرفت تحصیلی دانش آموزان تحت تاثیر عوامل متعددی قرار دارد که یکی از مهمترین آنها سبک های فرزندپروری والدین است. شیوه های فرزندپروری والدین یکی از سازه های جهانی است که بیانگر روابط عاطفی و نحوه کلی ارتباط والدین با فرزندان است و عامل مهمی شده برای رشد و یادگیری کودکان به شمار می آید. دوران کودکی از مهمترین مراحل زندگی است که در آن شخصیت فرد پایه ریزی شکل می گیرد. اغلب اختلالات و ناسازگاری های رفتاری پس از دوران کودکی ناشی از کمبود توجه به دوران حساس کودکی و عدم هدایت صحیح در روند رشد و تکامل است. این بی توجهی منجر به عدم سازش و انطباق با محیط و بروز انحرافات گوناگون در ابعاد مختلف برای کودک می باشد. برای آنکه کودک بتواند مراحل طبیعی رشد و نمو را بگذراند و دارای شخصیت محکم و باثباتی شود، محیط مناسبی لازم است. در این نردبان رشد و نمو، محیط، خانواده، مدرسه و بالاخره اجتماع هر یک دارای نقش مشخصی می باشند. ولی از همه مهمتر نقش محیط مدرسه و خانواده، یعنی چگونگی برخورد و ارتباط والدین و مربیان با کودک به ویژه در دوره دبستان است. سبک های فرزندپروری نقش تعیین کننده ای در موفقیت تحصیلی دانش آموزان دارند و والدین با انتخاب سبک های حمایتی و مشارکتی می توانند زمینه ساز یادگیری فعال و رشد همه جانبه فرزندان خود شوند.

کلیدواژه ها:

فرزندپروری ، یادگیری ، آموزش و پرورش