روابط ساختاری هوش هیجانی و احساس تنهایی با تمایز یافتگی خود با نقش میانجی بهزیستی روانشناختی

هدف از تحقیق حاضر بررسی روابط ساختاری بین هوش هیجانی و احساس تنهایی با تمایز یافتگی خود با در نظر گرفتن نقش میانجی بهزیستی روانشناختی است. تحقیق حاضر یک تحقیق کاربردی است که از حیث شیوه و روش اجرا تحقیقی همبستگی توصیفی محسوب می شود. جامعه آماری تحقیق شامل دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد نکا به تعداد ۱۹۷۰ نفر است که با توجه به فرمول کوکران حجم نمونه آماری ۳۲۱ نفر تعیین شده است که این افراد به صورت تصادفی ساده برگزیده شدند. ابزار مورد استفاده برای گردآوری داده ها پرسشنامه های استاندارد بوده است بر این اساس پرسشنامه وانگ و لو (۲۰۰۲)، با روایی همگرای ۶۱/ و پایایی ۰۹۰ برای متغیر هوش هیجانی، پرسشنامه راسل و همکاران (۱۹۸۹)، با روایی همگرای ۰/۵۵ و پایایی ۰/۸۴ برای متغیر احساس تنهایی، پرسشنامه ریف و همکاران (۲۰۰۴) با روایی همگرای ۰/۵۶ و پایایی ۰/۸۶ برای متغیر بهزیستی روانشناختی و پرسشنامه سکورن و فریدلندر (۱۹۸۹) با روایی همگرای ۰۵۹ و پایایی ۰/۸۹ برای متغیر تمایز یافتگی خود استفاده شده است. روش تحلیل نیز مدل یابی با استفاده از معادلات ساختاری در نرم افزار SmartPLS نسخه سه است. بدین ترتیب با توجه به نتایج حاصل شده از تحلیل های آماری مشخص شد که هوش هیجانی تاثیر مثبت و معنادار و همچنین احساس تنهایی تاثیر منفی و معناداری بر تمایزیافتگی خود دارد. همچنین مشخص شد که بهزیستی شناختی نقش میانجی گر بر رابطه بین هوش هیجانی و احساس تنهایی با تمایزیافتگی خود دارد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی و احساس تنهایی تمایز یافتگی ، خود بهزیستی روانشناختی