اقدام پژوهی توسعه و اجرای برنامههای پیشگیری از اعتیاد به فناوری در میان دانش آموزان

اعتیاد به فناوری به عنوان یکی از چالشهای جدی در میان نوجوانان و جوانان تاثیرات منفی بر سلامت روانی، عملکرد تحصیلی و روابط اجتماعی آنها دارد. این پژوهش با هدف طراحی و اجرای یک برنامه جامع پیشگیری از اعتیاد به فناوری در میان دانش آموزان دبیرستانی انجام شد. برنامه شامل فعالیتهایی مانند کارگاههای آموزشی، باشگاههای غیر دیجیتال، چالشهای هفتگی، مشاوره فردی و مشارکت فعالانه معلمان و والدین بود. گردآوری دادهها از طریق پرسشنامه ها، مصاحبه ها، مشاهده مستقیم و تحلیل عملکرد تحصیلی انجام شد. نتایج نشان داد که بیش از ۵۵٪ دانش آموزان کاهش قابل توجهی در استفاده روزانه از گوشی هوشمند و سایر دستگاههای دیجیتال داشتند. همچنین، ۷۰٪ دانش آموزان اظهار داشتند که آگاهی آنها در مورد خطرات اعتیاد به فناوری افزایش یافته است. سلامت روانی دانش آموزان نیز بهبود یافت و ۲۵٪ کاهش در علائم اضطراب و افسردگی مشاهده شد. عملکرد تحصیلی دانش آموزان شرکت کننده در برنامه به طور میانگین ۸٪ افزایش یافت و ارتباط معناداری بین کاهش استفاده از فناوری و بهبود نمرات در دروس ریاضی و علوم مشاهده شد. مشارکت در باشگاههای غیر دیجیتال باعث افزایش تعاملات رودررو و تقویت مهارتهای اجتماعی شد. ۶۰ دانش آموزان در حداقل یک باشگاه غیر دیجیتال شرکت کردند و ۸۵٪ از آنها از این فعالیتها راضی بودند. معلمان و والدین نیز بازخورد مثبتی ارائه دادند و ۹۰٪ معلمان گزارش دادند که تمرکز دانش آموزان در کلاس بهبود یافته است. این برنامه با جلب مشارکت فعالانه همه ذینفعان و ارزیابی مداوم اثر بخشی بالایی نشان داد. پیشنهاد میشود که این برنامه به صورت سالانه ادامه یابد و به سایر مدارس گسترش یابد. همچنین، همکاری با متخصصان و سازمانهای مرتبط برای بهبود و به روز رسانی برنامه ضروری است.

کلیدواژه ها:

اعتیاد به ، فناوری ، پیشگیری دانش آموزان ، دبیرستانی ، سلامت روانی ، عملکرد تحصیلی ، باشگاههای غیر دیجیتال ، مشارکت خانواده