اثر بخشی آموزش تفکر مثبت بر ارتقای همدلی و حس وطن دوستی دانش آموزان پسر دوره دوم ابتدایی مدارس شاهد ناحیه یک بندرعباس درسال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴

این تحقیق با هدف اثر بخشی آموزش تفکر مثبت بر ارتقای همدلی و حس وطن دوستی دانش آموزان پسر دوره دوم ابتدایی مدارس شاهد ناحیه یک بندرعباس در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ انجام گرفته است. روش تحقیق حاضر شبه آزمایشی از نوع پیش آزمون و پس-آزمون و پیگیری با گروه کنترل است. جامعه آماری پژوهش تمامی دانش آموزان پسر دوره دوم ابتدایی مدارس شاهد ناحیه یک بندر عباس خواهد بود. گروه نمونه شامل ۳۰ نفر از دانش آموزان پسر دوره دوم ابتدایی مدارس شاهد ناحیه یک بندر عباس خواهد بود. در پژوهش حاضر برای تعیین نمونه از روش نمونه گیری تصادفی استفاده خواهد شد و از بین دانش آموزان پسر دوره دوم ابتدایی مدارس شاهد ناحیه یک بندر عباس، تعدادی به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. ۳۰ نفر از این تعداد به طریق زوج و فرد، آزمودنیها در دو گروه آزمایش و کنترل هر گروه (۱۵) نفر جایگزین شدند. برای تحلیل در این پژوهش از نرم افزار SPSS استفاده کردیم؛ که در دو سطح آمار توصیفی و استنباطی استفاده گردید. با داده های به دست آمده در سطح آمار توصیفی با استفاده از شاخصهای مرکزی و پراکندگی توصیف خواهد شد و در سطح آمار استنباطی با استفاده از تحلیل کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار خواهد گرفت. نتایج تحقیق نشان میدهد آموزش تفکر مثبت با میزان ۳۶/۴۵۴ F موثر بوده است (۰/۰۱>P)؛ مجذور سهمی تا شدت این اثر را (۰/۳۱۴) نشان می دهد. معنی دار شدن تاثیر نشانگر آن است که آموزش تفکر مثبت توانسته است میزان همدلی دانش آموزان را در آزمودنیها افزایش دهد. با توجه به این یافته ها فرضیه اول پژوهش حاضر معنادار شده تایید قرار گرفته است. آموزش تفکر مثبت با میزان ۴۰/۳۸۷ F موثر بوده است (۰/۰۱>P)؛ مجذور سهمی اتا شدت این اثر را (۰/۳۰۳) نشان دهد. معنی دار شدن تاثیر نشانگر آن است که آموزش تفکر مثبت توانسته است میزان نشانه های حس وطن دوستی دانش آموزان را در آزمودنیها افزایش دهد. با توجه به این یافته ها، فرضیه دوم پژوهش حاضر معنادار شده و مورد تایید قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

آموزش تفکر مثبت ، ارتقای همدلی ، حس وطن دوستی ، دانش آموزان