مقایسه اثربخشی روش تدریس سنتی و روشهای فعال یادگیری در آموزش دروس حسابداری

هدف این پژوهش بررسی و مقایسه اثربخشی روش تدریس سنتی و روشهای فعال یادگیری در آموزش دروس حسابداری است. در نظام آموزشی امروز به ویژه در رشته های کاربردی همچون حسابداری، انتخاب شیوه تدریس مناسب نقش کلیدی در بهبود کیفیت یادگیری و ارتقای سطح مهارتهای دانشجویان دارد. روش سنتی مبتنی بر انتقال مستقیم مطالب از سوی معلم و دریافت منفعلانه از سوی دانشجویان است، در حالی که روشهای فعال یادگیری همچون یادگیری مشارکتی، حل مسئله، مطالعه موردی و یادگیری مبتنی بر پروژه به تعامل، تفکر انتقادی و به کارگیری دانش در موقعیتهای واقعی تاکید دارند. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی-کتابخانه ای انجام شده و منابع داخلی و خارجی پرداخته است تا نقاط قوت و ضعف هر دو شیوه را شناسایی کند. یافته ها نشان می دهد که اگرچه روش سنتی در انتقال سریع مفاهیم پایه و ساختارمند کردن مطالب مزیت دارد، اما روشهای فعال یادگیری در افزایش انگیزه، درگیر کردن ذهنی دانشجویان، توسعه مهارتهای ارتباطی و حل مسئله و نیز ایجاد یادگیری عمیق تر اثربخش تر هستند. نتایج همچنین بیانگر آن است که استفاده ترکیبی از این دو روش می تواند به افزایش بهره وری آموزشی منجر شود و زمینه را برای پرورش حسابداران توانمندتر فراهم آورد. در نهایت، پژوهش حاضر اهمیت توجه به تغییر رویکردهای تدریس در آموزش حسابداری و حرکت به سوی روشهای فعال یادگیری را برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

روش تدریس سنتی ، روشهای فعال یادگیری ، آموزش حسابداری ، اثربخشی آموزشی