بررسی تحلیلی رابطه بین سبکهای فرزند پروری، خودکارآمدی تحصیلی و عملکرد رفتاری کودکان

هدف این پژوهش تحلیل رابطه بین سبکهای فرزند پروری، خودکارآمدی تحصیلی و عملکرد رفتاری کودکان، با تمرکز بر نقش حمایت، والدین ویژگیهای روانشناختی والدین و سرمایه فرهنگی اجتماعی خانواده می باشد. این مطالعه مروری تحلیلی بر مقالات منتشر شده بین سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۵ در پایگاههای علمی Scopus PsycINFO، PubMed و Google Scholar بود. داده ها با تحلیل محتوای تحلیلی طبقه بندی و محورهای اصلی شامل سبکهای فرزند پروری، خودکارآمدی تحصیلی و عملکرد رفتاری کودکان بررسی شد. یافتههای پژوهش نشان دادند که سبکهای فرزند پروری مثبت و حمایتی با افزایش خودکارآمدی، تحصیلی شادکامی، سازگاری اجتماعی و کاهش رفتارهای منفی مانند پرخاشگری و اضطراب همراه هستند. ویژگیهای روانشناختی، والدین از جمله اضطراب و انعطاف پذیری، شناختی نقش مهمی در عملکرد تحصیلی و رفتاری کودکان دارند. مداخلات آموزشی-رفتاری و محیط خانوادگی حمایتگر توانایی کودکان در مدیریت هیجانات و ارتقای رفتارهای مطلوب را افزایش میدهند. سرمایه اجتماعی و فرهنگی خانواده نیز به بهبود عملکرد تحصیلی و رفتاری کودکان کمک میکند لذا چنین نتیجه گیری می شود که محیط خانوادگی حمایتی و سازنده همراه با ویژگیهای روانشناختی مثبت والدین و سرمایه فرهنگی اجتماعی مناسب، زمینه رشد تحصیلی هیجانی و رفتاری کودکان را فراهم میآورد و اهمیت خانواده به عنوان عامل مرکزی در ارتقای توانمندیهای کودکان را برجسته میکند.

کلیدواژه ها:

سبک های فرزند پروری ، خودکارآمدی تحصیلی ، عملکرد رفتاری