پیش بینی نارضایتی شغلی براساس تحلیل رفتگی و سکوت سازمانی در بین کارکنان علوم پزشکی یاسوج

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر تحلیل رفتگی شغلی و سکوت سازمانی بر نارضایتی شغلی کارکنان ستادی دانشگاه علوم پزشکی یاسوج انجام شده است. این مطالعه از نوع توصیفی همبستگی و از نظر زمانی مقطعی است. جامعه آماری شامل ۴۵۸ نفر از کارکنان ستادی دانشگاه بوده که با استفاده از جدول مورگان ۲۱۰ نفر به شیوه تصادفی ساده به عنوان نمونه انتخاب شدند. داده ها از طریق پرسشنامههای استاندارد تحلیل رفتگی شغلی مسلچ و جکسون (۱۹۸۵)، سکوت سازمانی واکولا و بورادس (۲۰۰۵) و نارضایتی شغلی مینه سوتا (۱۹۹۶) جمع آوری شدند. روایی و پایایی ابزارها با نظرات متخصصان و آزمون آلفای کرونباخ تایید شد. تحلیل دادهها با استفاده از نرم افزار SPSS در دو سطح توصیفی و استنباطی شامل آزمون نرمال بودن ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه و تحلیل واریانس انجام شد. نتایج نشان داد که بین سکوت سازمانی، تحلیل رفتگی شغلی و نارضایتی شغلی همبستگی مثبت و معناداری وجود دارد. مدل رگرسیون نشان داد که این دو متغیر، سکوت سازمانی و تحلیل رفتگی، قادر به پیش بینی ۴۲٫۱ درصد از تغییرات نارضایتی شغلی هستند. در بین آنها، سکوت سازمانی اثر قویتری بر نارضایتی شغلی داشت. همچنین، مولفههای سکوت سازمانی شامل نگرش مدیریت عالی، نگرش سرپرست و سکوت رفتاری مجموعا ۶۴٫۴ درصد از واریانس نارضایتی شغلی را تبیین کردند که سکوت رفتاری قویترین پیش بینی کننده بود. در بخش تحلیل رفتگی شغلی، نیز سه مولفه فرسودگی عاطفی، مسخ شخصیت و عدم موفقیت فردی در مجموع ۴۱٫۱ درصد از تغییرات نارضایتی شغلی را پیش بینی کردند. در این میان، عدم موفقیت فردی با ضریب ۰.۳۴۴ بیشترین تاثیر را داشت. این یافتهها نشان دهنده نقش کلیدی سکوت سازمانی و تحلیل رفتگی در شکل گیری نارضایتی شغلی کارکنان هستند و بر اهمیت مدیریت ارتباطات سازمانی و سلامت روان شغلی در بهبود عملکرد منابع انسانی تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

تحلیل رفتگی شغلی ، سکوت سازمانی ، نارضایتی شغلی کارکنان