بررسی رابطه استرس ادراک شده و تاب آوری در بین والدین کودکان اوتیسم

استرس ادراک شده یکی از مهمترین چالشهای روانی والدین کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم است که می تواند بر کیفیت زندگی و سلامت روانی آنها تاثیر گذار باشد. تاب آوری به عنوان ظرفیت فرد برای مقابله با فشارها و بحرانهای روانی نقش کلیدی در کاهش اثرات منفی استرس ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه استرس ادراک شده و تاب آوری در بین والدین کودکان اوتیسم ساکن شهر شیراز انجام شد. روش تحقیق توصیفی همبستگی بود و نمونه ای شامل ۱۰۰ والد به صورت خوشه ای تصادفی انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه استرس ادراک شده کوهن و همکاران (۱۹۸۳) و پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) جمع آوری شد. تحلیل آماری با استفاده از آزمونهای توصیفی همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ انجام گردید. نتایج نشان داد که استرس ادراک شده به طور معناداری با کاهش تاب آوری والدین رابطه دارد (۰.۰۰۱ > r = -۰.۵۸, p)؛ یعنی افزایش سطح استرس با کاهش تاب آوری همراه است. همچنین، استرس ادراک شده توانست بخش قابل توجهی از واریانس تاب آوری را توضیح دهد. یافته ها بر اهمیت مداخلات روانشناختی و حمایتی تاکید می کنند که می توانند با کاهش استرس و ارتقاء تاب آوری سلامت روانی والدین کودکان اوتیسم را بهبود بخشند. این پژوهش به عنوان گامی در جهت درک بهتر نیازهای روانی خانواده های کودکان اوتیسم و ارائه راهکارهای علمی کاربردی در حوزه سلامت روان مطرح می گردد.

کلیدواژه ها:

استرس ادراک شده ، تاب آوری ، والدین ، کودکان اوتیسم ، حمایت روانشناختی ، سلامت روان ، همبستگی