پیشبینی خود انتقادی بر اساس کمال گرایی در دانش آموزان پسر متوسطه دوم تیزهوشان شهر قم

هدف پژوهش حاضر پیشبینی خود انتقادی بر اساس کمال گرایی در دانش آموزان پسر متوسطه دوم تیزهوشان شهر قم بود. روش پژوهش حاضر توصیفی همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود جامعه آماری پژوهش شامل دانش آموزان پسر دوره متوسطه دوم تیزهوشان شهر قم بود از این بین ۲۵۰ نفر به شیوه نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند و به مقیاس کمال گرایی تری شورت و همکاران (۱۹۹۵) و آزمون خودانتقادی تامپسون و زاروف (۲۰۰۴) پاسخ دادند. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه به شیوه همزمان استفاده شد. یافته ها نتایج حاصل از ضریب همبستگی نشان داد که بین کمال گرایی مثبت با خود انتقادی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد همچنین نتایج حاصل از اجرای رگرسیون چندگانه نشان داد که ابعاد کمال گرایی قادر به پیشبینی خود انتقادی می باشند نتیجه گیری: یافته های پژوهش حاضر ضرورت توجه به کمال گرایی را به عنوان یکی از عوامل تاثیر گذار در خود انتقادی خاطرنشان می سازد

کلیدواژه ها:

خود انتقادی ، کمال گرایی ، دانش آموزان ، تیزهوش