اثر بخشی بازی درمانی بر رفتارهای پرخطر بر نوجوانان دارای مادر شاغل

پژوهش حاضر با هدف اثربخشی بازی درمانی بر رفتارهای پرخطر نوجوانان دارای مادر شاغل بود که با روش نیمه تجربی و طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه آزمایش و کنترل انجام شد. جامعه آماری پژوهش حاضر کلیه نوجوانان دارای مادر شاغل در نیم سال تحصیلی اول ۱۴۰۴ می باشند که در مدارس متوسطه اول مشغول به تحصیل بودند که تعداد آنها ۱۰۰۰ نفر بوده است. از میان نوجوانان دارای مادر شاغل به روش نمونه گیری هدفمند ۷۰ نوجوان انتخاب می شوند و، در هر گروه ۳۵ نفر (۳۵ نفر گروه آزمایش و ۳۵ نفر گروه کنترل) به صورت تصادفی به عنوان حجم نمونه قرار گرفتند. که با توجه به ریزشها به ۳۰ نفر در هر گروه و در نهایت به ۶۰ نفر کاهش یافتند. هر دو گروه در مرحله پیش آزمون و پس آزمون پرسشنامه رفتارهای پرخطر محمدی و همکاران را تکمیل نمودند. گروه آزمایش طی جلسات منظم تحت آموزش بازی درمانی قرار گرفتند و در نهایت داده ها توسط نرم افزار SPSS نسخه ۲۸ تجزیه و تحلیل شدند. یافته های حاصل از آزمونهای تحلیل کوواریانس نشان داد که بازی درمانی بر رفتارهای پرخطر با سطح معناداری (۰/۰۵>p) تاثیر داشت. در نتیجه می توان اظهار داشت که جهت درمان رفتارهای پرخطر نوجوانان می توان از بازی درمانی استفاده نمود.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، رفتارهای پرخطر ، نوجوانان