بررسی نقش واسطه های خودپنداره تحصیلی در رابطه بین روش یادگیری ترکیبی و موفقیت تحصیلی دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهرستان ممسنی

هدف از انجام این مطالعه بررسی نقش واسطه های خودپنداره تحصیلی در رابطه بین روش یادگیری ترکیبی و موفقیت تحصیلی دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهرستان ممسنی بود. تحقیق حاضر به لحاظ هدف کاربردی و از نظر روش جمع آوری داده ها از نوع پژوهش های توصیفی همبستگی و از لحاظ زمانی مقطعی بود و جامعه آماری در این مطالعه کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهرستان ممسنی (۸۰۰۰ نفر و با استفاده از جدول مورگان-کرجسی تعداد نمونه آماری حدود ۳۶۷ نفر در نظر گرفته شد. در این مطالعه از پرسشنامه های استاندارد خودپنداره تحصیلی یی یسن چن (۲۰۰۴)، موفقیت تحصیلی صابر ماهانی (۱۳۸۸) و تجربه روش یادگیری ترکیبی رجبی (۱۳۹۹) برای گردآوری اطلاعات آماری استفاده شده است. روایی صوری هر سه پرسشنامه توسط صاحب نظران تایید گردید و پایایی آن پس از اجرای آزمایشی بین ۳۰ نفر از دانش آموزان به وسیله محاسبه آلفای کرونباخ برای سه پرسشنامه به ترتیب ۰/۸۶۱، ۰/۸۲۲ و ۰/۷۹۸ تعیین گردید. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون های ماتریس همبستگی تی گروه های مستقل و تحلیل مسیر استفاده شد. نتایج آزمون همبستگی پیرسون نشان داده که روش یادگیری ترکیبی خودپنداره تحصیلی و موفقیت تحصیلی رابطه مثبت و معناداری دارند. همچنین نتایج آزمون تحلیل مسیر نشان داده است که خودپنداره تحصیلی در ارتباط بین روش یادگیری ترکیبی و موفقیت تحصیلی نقش واسطه ای ایفا کرده بود.

کلیدواژه ها:

روش یادگیری ترکیبی ، خودپنداره تحصیلی ، موفقیت تحصیلی