تاثیر خانواده مثبت گرا بر خود پنداره و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر سبک فرزند پروری خانواده مثبت گرا بر خودپنداره و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی با تاکید ویژه بر نقش پشتیبانی عاطفی در کاهش اضطراب تحصیلی است. این مطالعه از نظر روش شناسی توصیفی-همبستگی و جامعه آماری آن شامل دانش آموزان پایههای مختلف ابتدایی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ میباشد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد خودپنداره مقیاس اضطراب تحصیلی و پرسشنامه سبک فرزندپروری بود که روایی و پایایی آنها مورد تایید قرار گرفت. یافته ها نشان داد بین سطح حمایتی تشویقی خانواده مثبت گرا با میزان خودپنداره مثبت و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان رابطه معناداری وجود دارد. همچنین حمایت عاطفی والدین نقش مستقیم و مهمی در کاهش اضطراب تحصیلی ایفا می کند. تفاوت معناداری بین پیشرفت تحصیلی و نگرش دانش آموزان دارای والدین مثبت گرا و غیر مثبت گرا مشاهده شد. نتایج حاکی از آن است که خانواده مثبت گرا با ایجاد فضای امن تشویق و پذیرش تفاوتهای فردی میتواند زمینه ساز رشد پایدار تحصیلی و سلامت روان کودکان شود.

کلیدواژه ها:

خانواده مثبت گرا ، خودپنداره ، پیشرفت تحصیلی