اثر بخشی زوج درمانی یکپارچه نگر بر کیفیت روابط زناشویی و هیجانات منفی در زوجین

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثر بخشی زوج درمانی یکپارچه نگر (IBCT) بر کیفیت روابط زناشویی و هیجانات منفی در زوجین ناسازگار انجام شد. این مطالعه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل زوجین ناسازگار مراجعه کننده به مراکز مشاوره تبریز در سال ۱۴۰۳ بود. با استفاده از نمونه گیری هدفمند ۶۰ نفر (۳۰ زوج) در دو گروه آزمایش و کنترل هر گروه ۳۰ نفر جایگزین شدند. گروه آزمایش ۱۶ جلسه IBCT را دریافت کرد. داده ها با پرسشنامه های کیفیت روابط زناشویی (باسبی و همکاران (۱۹۹۵) و هیجانات منفی (واتسون و همکاران، ۱۹۸۸) جمع آوری و با نرم افزار SPSS ۲۶ تحلیل شد. نتایج تحلیل کوواریانس (ANCOVA) نشان داد IBCT به طور معناداری کیفیت روابط زناشویی را در گروه آزمایش افزایش داد (F=۴۸.۶۳, p=۰.۰۰۱, n۲=۰.۴۵) ،همچنین این مداخله هیجانات منفی را به طور معناداری کاهش داد (F=۳۰.۵۷, p=۰.۰۰۱, n۲=۰.۳۵). در گروه کنترل تغییرات معناداری مشاهده نشد. زوج درمانی یکپارچه نگر مداخله ای موثر برای بهبود کیفیت روابط زناشویی و کاهش هیجانات منفی در زوجین ناسازگار است این تاثیر احتمالا از طریق مکانیسمهایی مانند پذیرش تفاوتها، تنظیم هیجانات و اصلاح الگوهای تعاملی مخرب حاصل میشود. نتایج بر کاربرد بالینی IBCT در مراکز مشاوره خانواده و ضرورت گنجاندن آن در برنامه های آموزشی پیش از ازدواج تاکید دارد. محدودیتهایی مانند حجم نمونه محدود و استفاده از ابزارهای خود گزارشی باید در تفسیر نتایج مدنظر قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

زوج درمانی یکپارچه ، نگر کیفیت روابط زناشویی ، هیجانات منفی ، زوجین ناسازگار ، رفتار درمانی