آموزش در سایه بحرانهای محیطی

هدف این پژوهش بررسی میزان آمادگی نظام آموزشی در مواجهه با پیامدهای تغییرات اقلیمی و بلایای محیطی است با توجه به رشد فزاینده وقایع طبیعی مانند موجهای گرمایی، سیل، خشکسالی و آلودگی هوا لزوم بازنگری در سیاستهای آموزشی و ارتقاء توان تطبیق مدارس با شرایط بحرانی بیش از پیش احساس می شود. این پژوهش با رویکرد ترکیبی کمی و کیفی و به روش تحلیل میدانی در تعدادی از مدارس مناطق آسیب پذیر اقلیمی انجام گرفته است. در بخش کمی با استفاده از پرسشنامه های استاندارد سطح آمادگی زیرساخت ها میزان آگاهی معلمان و دانش آموزان و کارآمدی برنامه های آموزشی سنجیده شد. در بخش کیفی نیز مصاحبه های نیمه ساختاریافته با مدیران مدارس و کارشناسان محیط زیست به منظور درک عمیق تری از چالش ها و موانع موجود صورت گرفت. یافته های پژوهش نشان دادند که اکثر مدارس فاقد تجهیزات مناسب برای مقابله با شرایط حاد محیطی هستند. برنامه های درسی فعلی پاسخگوی نیازهای دانش آموزان در مواجهه با بحران های اقلیمی نیست. همچنین، کمبود آموزش های تخصصی برای معلمان و نبود دستورالعمل های اضطراری هماهنگ از نقاط ضعف اصلی تلقی می شوند. در نهایت پژوهش بر ضرورت تدوین سیاست های سازگار با محیط، افزایش بودجه اختصاص یافته به ایمنی اقلیمی مدارس و گنجاندن محتوای آموزش زیست محیطی در برنامه های درسی تاکید می کند. این اقدامات می توانند زمینه ساز توسعه پایدار و ارتقاء تاب آوری نظام آموزشی در برابر چالش های پیشرو باشند.

کلیدواژه ها:

تغییرات اقلیمی ، آموزشی ، بلایای محیطی ، آمادگی ، مدارس ، آموزش زیست محیطی ، تاب آوری ، آموزش ، بحران ، توسعه پایدار ، زیرساخت آموزشی ، سیاست گذاری آموزشی