بررسی رابطه بین رضایت از مدرسه و سلامت روانی اجتماعی دانش آموزان

مدرسه به عنوان دومین نهاد اجتماعی پس از خانواده نقشی بنیادین در شکل دهی شخصیت نگرشها و سلامت روانی اجتماعی دانش آموزان ایفا می کند. یکی از شاخصهای مهم در ارزیابی کیفیت محیط مدرسه، میزان رضایت دانش آموزان از تجربه آموزشی، روابط همسالان و تعامل با معلمان است. تحقیقات متعدد نشان داده اند که رضایت از مدرسه نه تنها با موفقیت تحصیلی و انگیزش یادگیری ارتباط دارد، بلکه می تواند عاملی کلیدی در ارتقای سلامت روانی اجتماعی دانش آموزان نیز باشد. سلامت روانی اجتماعی شامل مولفه هایی چون عزت نفس، مهارت های ارتباطی، احساس تعلق اجتماعی و توانایی سازگاری با چالش های محیطی است. با توجه به اهمیت این موضوع، پژوهش حاضر با رویکردی مروری نظری به بررسی رابطه میان رضایت از مدرسه و سلامت روانی-اجتماعی دانش آموزان پرداخته است. بدین منظور، ضمن مرور پیشینه پژوهش های داخلی و خارجی و معرفی مبانی نظری مرتبط، پیوندهای احتمالی میان کیفیت تجربه مدرسه و پیامدهای روانی-اجتماعی دانش آموزان مورد تحلیل قرار گرفته است. یافته های مرور ادبیات حاکی از آن است که مدرسه به عنوان محیطی اجتماعی زمانی می تواند به ارتقای سلامت روانی اجتماعی دانش آموزان یاری رساند که علاوه بر آموزش رسمی، بستری برای رشد، هیجانی، ایجاد روابط مثبت و تقویت حس خودکارآمدی فراهم آورد. در نتیجه، می توان گفت رضایت از مدرسه نقشی میانجی در افزایش تاب آوری، کاهش استرس و تقویت هویت اجتماعی دانش آموزان ایفا می کند. پایان نیز بر اساس تحلیل نظری، پیشنهادهایی برای پژوهش های آتی و سیاست های آموزشی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

رضایت از مدرسه ، سلامت روانی اجتماعی ، دانش آموزان ، عوامل روانی اجتماعی ، محیط آموزشی