نقش بنیانهای گفتمانی خانواده در تقویت خوددوستی و ارتقای تعاملات همیارانه در میان دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف واکاوی نقش بنیانهای گفتمانی خانواده در تقویت خوددوستی و ارتقای تعاملات همیارانه دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم شهر ارومیه در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی همبستگی و با هدف بررسی روابط میان متغیرهای روانشناختی و اجتماعی طراحی گردید بر اساس جدول مورگان نمونه ای متشکل از ۴۱۶ نفر از طریق روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شد. ابزار گردآوری دادهها شامل پرسشنامه خوددوستی نوفل و همکاران (۲۰۱۵)، پرسشنامه تعاملات همیارانه دانش آموزان رضوی (۱۳۹۸) و پرسشنامه بازنگری شده بنیانهای گفتمانی خانواده اندرسون و میلر (۲۰۱۰) بود. دادهها پس از گردآوری با بهره گیری از نرم افزار SPSS۲۶ و آزمونهای آماری همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که بنیانهای گفتمانی خانواده پیش بینی کننده معناداری برای میزان خوددوستی و کیفیت تعاملات همیارانه دانش آموزان هستند. به عبارت دیگر هرچه ساختار ارتباطی خانوادهها بر پایه الگوهای گفت وگو و درک متقابل استوارتر باشد، سطح پذیرش خویشتن و مشارکت اجتماعی دانش آموزان نیز بهبود می یابد. یافتههای این پژوهش از یک سو میتواند به غنای ادبیات نظری در حوزه روانشناسی خانواده و تعلیم و تربیت کمک کند و از سوی دیگر راهنمای عملی برای برنامه ریزیهای آموزشی و مداخلات مشاورهای در مدارس باشد.

کلیدواژه ها:

بنیانهای گفتمانی ، خانواده ، خوددوستی ، تعاملات همیارانه