چگونه توانستم با تکیه بر درک روانی-خانوادگی و ایجاد نقش های کاربردی، هنرجو را از انزوا به مشارکت و انگیزش شغلی در هنرستان هدایت کنم؟

در نظام آموزشی ما، یکی از چالش های مهم، مواجهه با دانش آموزانی است که به دلایل خانوادگی، روانی یا اقتصادی، درگیر انزوا، افت تحصیلی و کاهش مشارکت اجتماعی هستند. در این اقدام پژوهی تلاش کردم با شناسایی عوامل موثر بر افت تحصیلی و کناره گیری اجتماعی یکی از دانش آموزان پایه دوازدهم هنرستان کاردانش به نام نسرین، مجموعه ای از راهکارهای حمایتی، روانی، درسی و شغلی را طراحی و اجرا کنم. نسرین که از کودکی پدر خود را از دست داده بود و با مادرش در شرایط اقتصادی و عاطفی خاصی زندگی می کرد، در ابتدای سال تحصیلی بسیار گوشه گیر، کم حرف، بی اعتماد به محیط مدرسه و فاقد انگیزه ی درسی بود. با اجرای راهکارهایی مانند توجه فردی در کلاس، تقویت اعتمادبه نفس، واگذاری مسئولیت، ایجاد نقش فعال در گروه های درسی، ارتباط با مشاور مدرسه و معرفی فرصت های واقعی برای کسب درآمد از طریق مهارت ها، شاهد تغییرات محسوسی در رفتار و عملکرد او شدم. در طول مسیر، با تحلیل نتایج اولیه و اصلاح روش هایم، توانستم راه حل هایی موثر برای تقویت مشارکت تحصیلی و اجتماعی دانش آموزان آسیب پذیر مانند نسرین پیدا کنم. در پایان سال تحصیلی، نسرین نه تنها درسی تر و فعال تر شده بود، بلکه از نظر روانی نیز احساس توانمندی بیشتری داشت و به الگویی برای رشد فردی در کلاس تبدیل شد.

کلیدواژه ها:

دانش آموز آسیب پذیر ، خودباوری ، مشارکت تحصیلی ، هنرستان ، انزوا ، انگیزش شغلی ، درک شرایط خانوادگی ، مسئولیت پذیری ، اقدام پژوهی ، تعامل اجتماعی