ارزیابی سیاست های رفاهی آموزش و پرورش در ارتقاء سلامت معلمان

سلامت و رفاه معلمان از مهم ترین عوامل تاثیرگذار بر کیفیت نظام آموزشی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان است. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی سیاست های رفاهی آموزش و پرورش و تاثیر آن بر سلامت جسمی، روانی و اجتماعی معلمان انجام شده است. روش پژوهش از نوع کاربردی و توصیفی-تحلیلی بوده و جامعه آماری شامل معلمان مقطع متوسطه و ابتدایی شهرستان یک منطقه شهری نفر بود که با استفاده از نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه سیاست های رفاهی و سلامت معلمان بود که از نظر روایی توسط اساتید و متخصصان تایید شد و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ بالای ۰٫۸ تایید گردید. یافته های پژوهش نشان داد که سلامت جسمی و اجتماعی معلمان در وضعیت مطلوب قرار دارد، اما سلامت روانی در سطح متوسط است. همچنین بین سیاست های رفاهی آموزش و پرورش و سلامت جسمی، روانی و اجتماعی معلمان رابطه مثبت و معنی دار وجود دارد. بیشترین اثرگذاری مربوط به «بهبود شرایط محیط کار» و «بیمه ها و خدمات درمانی» بوده است. پژوهش همچنین چالش هایی مانند کمبود منابع مالی، ضعف در اجرای برنامه ها، محدودیت دسترسی به خدمات مشاوره ای و آگاهی پایین معلمان از سیاست های رفاهی را شناسایی کرد. با توجه به نتایج، پیشنهاد می شود که سیاست های رفاهی آموزش و پرورش با افزایش بودجه، نظارت و ارزیابی مستمر، گسترش خدمات مشاوره ای، بهبود محیط کار و اطلاع رسانی مناسب بهبود یابند تا سلامت جسمی، روانی و اجتماعی معلمان ارتقاء یابد و در نتیجه کیفیت آموزش افزایش پیدا کند.

کلیدواژه ها:

سلامت معلمان ، سیاست های رفاهی آموزش و پرورش ، سلامت جسمی ، روانی و اجتماعی ، رضایت شغلی ، خدمات مشاوره ای