تاثیر بازی درمانی در بهبود تعامل اجتماعی دانش آموزان اوتیستیک

هدف از این پژوهش بررسی تاثیر بازی درمانی بر بهبود مهارت های تعامل اجتماعی دانش آموزان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم بود. این مطالعه از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه کنترل انجام شد. نمونه پژوهش شامل ۳۰ دانش آموز اوتیستیک در مقطع ابتدایی بود که به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (بازی درمانی) و کنترل تقسیم شدند. ابزار اندازه گیری مهارت های تعامل اجتماعی، پرسشنامه استاندارد شده بود که قبل و بعد از مداخله اجرا گردید. داده ها با استفاده از آزمون های آماری t مستقل، t وابسته و تحلیل کوواریانس تحلیل شد. نتایج نشان داد که مداخلات بازی درمانی به طور معناداری باعث بهبود مهارت های تعامل اجتماعی در دانش آموزان اوتیستیک گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل گردید (p < ۰.۰۰۱) همچنین، افزایش قابل توجهی در ابعاد مختلف تعامل اجتماعی از جمله ارتباط چشمی، همکاری و پاسخگویی مشاهده شد. یافته ها حاکی از آن است که بازی درمانی می تواند به عنوان روشی موثر در ارتقای مهارت های اجتماعی و بهبود کیفیت زندگی کودکان اوتیستیک مورد استفاده قرار گیرد. در پایان، پیشنهاداتی برای گسترش استفاده از بازی درمانی و آموزش خانواده ها و معلمان ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، تعامل اجتماعی ، دانش آموزان اوتیستیک ، اختلال طیف اوتیسم ، مهارت های اجتماعی