رابطه بین خودکارآمدی فناورانه معلمان و سلامت روان آن ها در محیط های آموزشی نوین

پیشرفت فناوری در عرصه آموزش، محیط های آموزشی نوین را متحول کرده و نقش معلمان را دستخوش تغییر ساخته است. در این میان، خودکارآمدی فناورانه به عنوان یکی از مهم ترین عوامل روان شناختی موثر بر عملکرد معلمان و سلامت روان آن ها شناخته می شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین خودکارآمدی فناورانه معلمان و سلامت روان آن ها در محیط های آموزشی نوین انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی است و جامعه آماری آن شامل معلمان دوره متوسطه وابتدایی بود که در مدارس دارای فناوری های نوین آموزشی مشغول به تدریس اند. نمونه ای به حجم ۳۴۷ نفر به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های استاندارد خودکارآمدی فناورانه و سلامت روان (GHQ-۲۸) بود که روایی و پایایی آن ها تایید شد. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه و مدل معادلات ساختاری (SEM) انجام گرفت. یافته ها نشان داد بین خودکارآمدی فناورانه و سلامت روان معلمان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین ابعاد خودکارآمدی فناورانه، به ویژه «اعتماد به فناوری» و «مهارت های فناورانه»، تاثیر معناداری بر بهبود سلامت روان داشتند. نقش عوامل زمینه ای نظیر آموزش تخصصی، حمایت سازمانی و تجربه کاری نیز در افزایش خودکارآمدی فناورانه تایید شد. این نتایج بیانگر آن است که ارتقاء خودکارآمدی فناورانه از طریق راهبردهای آموزشی و مدیریتی می تواند به بهبود سلامت روان معلمان در محیط های آموزشی فناورمحور منجر شود.

کلیدواژه ها:

معلمان ، خودکارآمدی فناورانه ، سلامت روان ، محیط آموزشی نوین ، حمایت سازمانی ، فناوری آموزشی