نقش راهبردهای هماهنگ مشاوره ای و تربیتی در کاهش پرخاشگری و بهبود تعامل های بین فردی در مدرسه

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر راهبردهای هماهنگ مشاوره ای و تربیتی بر کاهش رفتارهای پرخاشگرانه و بهبود تعامل های بین فردی دانش آموزان در محیط مدرسه بود. این مطالعه با بهره گیری از روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر متوسطه دوم یکی از مدارس شهر یاسوج در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که از میان آن ها ۳۰ نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جای گرفتند. گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه تحت آموزش و مداخله ای هماهنگ شده بین معلمان و مشاوران قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. برای سنجش پرخاشگری از پرسشنامه باس و پری (۱۹۹۲) و برای تعامل های بین فردی از پرسشنامه مهارت های اجتماعی ماتسون (۱۹۸۳) استفاده شد. یافته ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس نشان داد که راهبردهای هماهنگ مشاوره ای–تربیتی موجب کاهش معنادار پرخاشگری و افزایش تعامل های بین فردی در گروه آزمایش شد (p < ۰.۰۱). نتایج حاکی از اثربخشی قابل توجه مداخلات یکپارچه روان شناختی–آموزشی در ارتقاء سلامت رفتاری دانش آموزان بود. بر این اساس، پیشنهاد می شود مدارس با طراحی برنامه های مشارکتی بین معلمان، مشاوران و والدین، بستر مناسبی برای پیشگیری از رفتارهای پرخاشگرانه و تقویت مهارت های اجتماعی دانش آموزان فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

راهبردهای مشاوره ای–تربیتی ، پرخاشگری ، تعامل های بین فردی ، مدرسه ، مهارت های اجتماعی ، مداخله آموزشی