اثربخشی درمان هیجان مدار و فراتشخیصی بر توافق پذیری زنان با طلاق عاطفی

مقدمه: طلاق عاطفی نوعی از جدایی است که در آن زن و شوهر اگر چه با هم در زیر یک سقف زندگی می کنند اما هیچ مهر و محبت و عاطفه ای بین آن ها حاکم نیست. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی درمان هیجان­مدار و درمان فراتشخیصی بر توافق­پذیری زنان با طلاق عاطفی انجام شد. روش بررسی: روش پژوهش نیمه­آزمایشی و طرح پژوهشی پیش­آزمون-پس­آزمون با گروه کنترل و دوره پیگیری سه ماهه بود. جامعه آماری شامل تعداد ۱۱۰ نفر از زنان با طلاق عاطفی مراجعه کننده به مراکز مشاوره روان شناختی رشت در سال ۱۴۰۲ بود که از بین آن­ها نمونه­ای به تعداد ۴۵ نفر به روش نمونه­گیری هدفمند انتخاب و به ­صورت تصادفی در سه گروه قرار داده شدند. برای جمع­آوری داده­ها از پرسشنامه­ های طلاق عاطفی گاتمن و توافق پذیری کاستا و مک کری استفاده شد. پروتکل درمان هیجان مدار گرینبرگ و جانسون برای یکی از گروه­ها و پروتکل درمان فراتشخیصی بارلو و همکاران نیز برای گروه آزمایشی دیگر اجرا شد. برای تحلیل داده ها از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد درمان های هیجان­مدار (۰۰۱/۰P˂ و ۸۹۹/۰Eta=) و فراتشخیصی (۰۰۱/۰P˂ و ۹۰۶/۰Eta=) بر توافق­پذیری زنان با طلاق عاطفی اثربخش بود. از سوی دیگر درمان فراتشخیصی نسبت به درمان هیجان­مدار اثر بیشتری بر توافق­پذیری زنان با طلاق عاطفی داشت (۰۰۱/۰P˂). ماندگاری این نتایج تا مرحله پیگیری نیز حفظ شد. نتیجه گیری: بر اساس یافته­های مذکور می­توان نتیجه­گیری کرد که استفاده از محتوا و دستورالعمل­های درمان هیجان­مدار و فراتشخیصی در افزایش توافق­پذیری زنان با طلاق عاطفی مفید است. : این مقاله برگرفته از رساله دوره دکتری روان­شناسی عمومی می باشد.

کلیدواژه ها:

Emotion-Focused Therapy ، Transdiagnostic Therapy ، Agreeableness ، Emotional Divorce ، Women ، درمان هیجان مدار ، درمان فراتشخیصی ، توافق­پذیری ، طلاق عاطفی ، زنان