تاثیر ژئوکالچریک شعر و ادب ایرانی در همگرایی قومی (با تکیه بر شعر فارسی و ترکی آذربایجانی)

جغرافیای فرهنگی (ژئوکالچر) از برجسته­ترین مفاهیمی است که پس از جنگ سرد در عرصه­ی سیاست بین­الملل و ژئوپلیتیک، مطرح بوده و اهمیت موضوع فرهنگ را در راستای پیشبرد اهداف سیاسی و اقتصادی در روابط میان جوامع و ملل مختلف متذکر گردیده­است. بر همین اساس دولتمردان ایرانی نیز به منظور همگرایی و تعامل فرهنگی با کشورهای همسایه، توجه به حوزه­ی ایران فرهنگی را در راس برنامه­­های فرهنگی- سیاسی خویش قرار داده­اند، چه حوزه­ی جغرافیایی ایران فرهنگی با وجود تفاوت­های قومیتی، به سبب دارا بودن مولفه­هایی چون آداب و رسوم، دین، هنر و ادبیات مشترک، بستر مناسبی برای توسعه­ی هویت مشترک را دارا می­باشد که در میان مولفه­های مذکور عنصر زبان و ادبیات از حیث جذابیت و قدرت اقناعی از جایگاه ویژه­ای برخوردار است. بر همین اساس در این مجال به  بررسی توصیفی- تحلیلی ادبیات منظوم ترکی آذربایجانی در بخش ادبیات شفاهی  به ویژه با محوریت بایاتی های ترکی رایج در بین مردم ایران و آذربایجان با مضامین مشترک در حوزه وطن دوستی پرداخته­ایم تا نشان دهیم که با نگاه واقع­بینانه و برنامه­ریزی صحیح در حوزه­ی شعر و ادبیات، به­ویژه ادبیات اقوام ایرانی، به سبب اشتراکات قومیتی با همسایگانی چون آذربایجان می­توان گام­­های استواری را در جهت همگرایی با کشورهای همجوار برداشته، جایگاه فرهنگی و به تبع آن جایگاه سیاسی و اقتصادی خویش را در منطقه بهبود بخشید.

کلیدواژه ها:

Cultural geography ، Cultural Iran ، Convergence ، Soft power ، Oral literature ، جغرافیای فرهنگی ، ایران فرهنگی ، همگرایی ، قدرت نرم ، ادبیات شفاهی