ناامیدی پس از امید: خشونت خانگی در جریان تغییر نظام و حکمرانی دوباره طالبان در افغانستان

این پژوهش به بررسی تجربه خشونت خانوادگی علیه زنان افغانستان، در بستر سقوط دولت در مرداد ۱۴۰۰ و حاکمیت دوباره طالبان می پردازد. با به کارگیری رویکرد کیفی و استفاده از روش نظریه زمینه ای، داده ها از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته با ۲۰ زن افغانستانی گردآوری شده است. اطلاعات توسط نمونه گیری هدفمند جمع آوری و تحلیل داده ها به وسیله کدگذاری باز، محوری و گزینشی بر اساس رهیافت اشتراوس و کوربین صورت گرفت. مصاحبه ها به ۲۰۰ مفهوم، ۱۷ مقوله محوری و یک مقوله هسته ای کدگذاری شد. مدل پارادایمی پژوهش بر اساس شرایط علی، راهبردها و پیامدها شکل گرفت و مقوله هسته ای نهایی، «تشدید خشونت خانگی در شرایط آنومیک نوپدید» شناسایی شد. از نظر زنان افغانستانی، بازگشت طالبان باعث افزایش محدودیت های اجتماعی و اقتصادی گردیده و این امر به تشدید خشونت خانگی منجر شده-است. این مطالعه برای اولین بار از مدل پارادایمی جامع جهت تحلیل تاثیرات سیاسی بر خشونت خانگی استفاده نموده و بیان می دارد که شرایط جدید سیاسی منجر به تقویت قوانین سنتی، ساختارهای مردسالارانه و فشارهای اقتصادی شده که این عوامل بر افزایش خشونت خانگی تاثیرگذار بوده اند. زنان نیز با استفاده از راهبردهای مدارا مدارانه و پیش گیرانه جهت کاهش خشونت اقدام نموده اند. این نتایج، ضرورت برنامه های حمایتی و آگاهی بخشی را برای کاهش خشونت خانگی آشکار می نماید.

کلیدواژه ها:

تغییر نظام ، حکمرانی دوباره طالبان ، خشونت خانگی ، زنان افغانستان ، نظریه زمینه ای