تراریختی گوجه فرنگی با ژن پیروفسفاتاز واکوئلی (AVP۱) در جهت افزایش تحمل آن به شوری

امروزه مهندسی ژنتیک به یکی از ابزار امیدوار کننده برای تولید گیاهان تراریخته مقاوم به تنش­های زیستی از جمله تنش شوری تبدیل شده­ است. هدف از این تحقیق، انتقال ژن پیروفسفاتاز واکوئلی آرابیدوبسیس به گیاه گوجه فرنگی با استفاده از آگروباکتریوم بود. وکتور نوترکیب pPZP حامل ژن AVP۱ ابتدا به باکتری اکولای جهت تکثیر و  سپس به باکتری آگروباکتریوم  جهت تاریختی گیاه گوجه ­فرنگی انتقال یافت. ریزنمونه­ های کوتیلدون و هیپوکوتیل تلقیح یافته با آگروباکتریوم حاوی وکتور نوترکیب پس از هم­کشتی  با آگروباکتریوم جهت باززایی در محیط کشت تکمیل شده با  سه غلظت مختلف BAP کشت شدند . بین ریزنمونه و تنظیم کننده رشد گیاهی BAP اثر متقابل معنی­داری در باززایی نوساقه­ های تراریخته مشاهده نشد، ولی اثر میزان BAP و نوع ریزنمونه در ترایختی گیاه معنی­دار بود. مقایسه میانگین با  آزمون دانکن در سطح احتمال ۵درصد نشان داد که از محیط تکمیل شده با ۲ میلی­گرم در لیتر BAP گیاهان تراریخت بیشتری باززا شدند. همچنین درصد باززایی ریزنمونه­ های کوتیلدون نسبت به هیپوکوتیل بهتر بود.  به منظور بررسی مولکولی گیاهچه های احتمالا تراریخت، استخراج DNA از نمونه ­ها انجام و سپس با استفاده از پرایمرهای اختصاصی ژن AVP۱، PCR صورت گرفت. نتایج حاصل وجود محصول واکنش با طول ۴۴۰ جفت باز ژن AVP۱ را نشان داد. در مرحله بعد گیاهان تراریخت جهت تولید بذر به گلخانه منتقل شدند.

کلیدواژه ها:

Salt tolerance ، cotyledon ، vacuole ، membrane pomp ، تحمل به شوری ، کوتیلدون ، واکوئل ، پمپ غشایی