هدایت و هدایتگری توسط امام و قطب در تشیع و طرائق تصوف

هدایت یکی از سنت های الهی است و انسان در مسیر هدایت در سیری تکوینی و معین مراحل و مراتبی را طی می کند تا به والاترین مراحل تکامل خود برسد. هدایتگر دو نوع خاص و عام می باشد. هدایتگر خاص آن کسی است که در پیامهای آسمانی فرستاده شده به سوی بشر تصریح به هدایت بودن او شده است و آن همان پیامبران و جانشینان ایشان یعنی امامان می باشند. اما هدایتگر عام آن کسی است که به خصوص مامور به هدایت نباشد ولی بخشی از رسالت هدایتگر خاص را انجام می دهد. در این مقاله به بررسی جایگاه امام به عنوان هدایتگر خاص پرداخته خواهد شد و با جایگاه قطب در طرائق شیعی صوفیه تطبیق داده می شود و بررسی می گردد که قطب بر اساس اعتقادات و آموزه های صوفیان می تواند چه جایگاهی از هدایتگری امام را دارا باشد. نتیجه اینکه صوفیان آنچه از مقامات و قابلیت های قطب در هدایتگری سالکان می گویند قابل مقایسه با عظمت وجودی امام در هدایت و جایگاهی که خدا برای ایشان قائل شده است نمی باشد و بسیاری از گفته های پیروان صوفیه در خصوص مقامات اقطاب صوفی واقعیت وجودی ندارد.

کلیدواژه ها:

هدایت ، هدایتگری ، امام ، قطب ، تصوف ، تشیع