تحلیل فقهی - قرآنی آموزه های دین درخصوص محیط زیست و مسئولیت های ناشی از آلودگی آن

در آموزه های قرآن محیط زیست به عنوان یک نعمت الهی و امانت در دست انسان ها معرفی شده است. خداوند به انسان ها مسئولیت داده که از منابع طبیعی به درستی استفاده کنند و در عین حال از هرگونه فساد و تباهی در زمین پرهیز نمایند. این مسئولیت شامل حفظ تعادل و جلوگیری از آسیب رساندن به طبیعت بوده و از آن جهت که ارتباط موجودات داخل این اکوسیستم نسبت به یکدیگر تاثیر متقابل دارد؛ انسان برای بقای خود نیز بایستی از زمین و موجودات زنده به گونه ای بهره برداری کند که نه تنها نیازهای خود را برآورده سازد بلکه به نسل های آینده نیز حق استفاده از این منابع را بدهند. در اسلام توجه به محیط زیست و حفظ آن نه تنها از دیدگاه اخلاقی و دینی اهمیت دارد بلکه به عنوان بخشی از مسئولیت های فردی و اجتماعی نیز مطرح است. این مسئولیت در راستای عدالت اجتماعی و حفظ منابع طبیعی به عنوان دارایی های مشترک برای همه انسان ها و موجودات زنده تعریف می شود.

کلیدواژه ها:

فقه محیط زیست ، قاعده لاضرر ، آلودگی محیط زیست