بررسی نماد آب در اشعار ابتهاج و شهریار در راستای بهبود سبک زندگی و اصلاح الگوی مصرف

نماد و نمادگری در ادبیات کهنسال ایران دارای سابقه طولانی و نمونه های فراوان در عرصه های گوناگون است. زبان نمادین که مخاطبان را به فراسوی واقعیت و ارتباط پنهانی واژه ها سوق می دهد می تواند باعث دریافت ها و تاویل های تازه ای از زبان و معنی گردد. نمادپردازی با فاصله گرفتن از واقعیت، کوششی برای القای معنایی تازه از واقعیت است و نمود زبانی نو می سازد. ابتهاج و شهریار به عنوان دو تن از شاعران بزرگ کشورمان در اشعار خود، از طبیعت و جلوه های زیبای آن با استفاده از صور خیال نمادگری و تصویرپردازی های زیبا برای بیان اندیشه هایشان بهره برده اند. با توجه به شرایط زندگی این دو شاعر در آغوش طبیعت سبب شده توصیفات نمادین ایشان از شکوه و زیبایی خاصی برخوردار باشد. آب نیز به دلیل اینکه از آغاز آفرینش آدمی تا کنون همواره از ارزش و قداست خاصی بوده و از طرفی در فرهنگ مردم ایرانی باورهای بسیاری در خصوص آب وجود دارد، از دید این دو شاعر نکته سنج و توانمند دور نمانده است. در این پژوهش سعی برآن بوده تا با روش توصیفی-تحلیلی ضمن اشاره به جایگاه این سرمایه حیات بخش در فرهنگ اساطیری و باورهای ملی، مذهبی و ویژگی بارز نمادپردازی که بر اصل ابهام و عدم صراحت استوار است، به تحلیل فراکلامی آثار ایشان که با بیانی زیبا و دلنشین، در و مرجان سخن خود را به نظم کشیده اند، پرداخته شود تا با توجه به خطر بحران کم آبی در ایران و تاثیری که شاعران در بین نسل جدید دارند از تحلیل اشعار ایشان با دید تازه، در جهت بهبود سبک زندگی و اصلاح الگوی مصرف استفاده گردد.

کلیدواژه ها:

نماد ، آب ، ابتهاج ، شهریار ، اصلاح مصرف