بررسی نقش و اثربخشی بازی درمانی در بهبود سازگاری اجتماعی و عملکرد تحصیلی در میان دانش آموزان دوره ابتدایی

بازی درمانی به عنوان یکی از روش های موثر در حوزه روان شناسی کودک، نقش مهمی در شناسایی و تعدیل مشکلات رفتاری، هیجانی و اجتماعی دانش آموزان دارد. این مطالعه با هدف بررسی نقش و اثربخشی بازی درمانی در بهبود سازگاری اجتماعی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. در این پژوهش از روش توصیفی-تحلیلی با استفاده از منابع کتابخانه ای و مرور مطالعات موجود در حوزه بازی درمانی، سازگاری اجتماعی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان ابتدایی استفاده شد. نتایج نشان داد که برنامه های مبتنی بر بازی درمانی می توانند به طور قابل توجهی در کاهش مشکلات رفتاری، افزایش تعاملات اجتماعی، تقویت اعتماد به نفس و بهبود تمرکز و انضباط درسی دانش آموزان موثر باشند. همچنین، مداخلات بازی درمانی موجب تسهیل فرآیند یادگیری، افزایش مشارکت فعالانه در کلاس و کاهش اضطراب مدرسه و روابط ناامن با همسالان می شوند. این رویکرد غیرمستقیم و دوستانه، با توجه به سن و نیازهای توسعه ای دانش آموزان ابتدایی، ابزار مناسبی برای دستیابی به سلامت روانی و اجتماعی آنان محسوب می شود. در نهایت، یافته ها موید آن است که بازی درمانی می تواند به عنوان یک راهکار پیشگیرانه و درمانی در محیط مدرسه به کار گرفته شود تا ضمن تقویت سازگاری اجتماعی، زمینه لازم برای ارتقاء کیفیت یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان فراهم شود. بنابراین، ضرورت توجه جدی تر به این روش در نظام مشاوره و روان شناسی مدارس و آموزش معلمان و مشاوران به مهارت های لازم در این حوزه برجسته می شود.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، اختلال ، دانش آموز