نقش خودتنظیمی یادگیری در بهبود رفتار تحصیلی دانش آموزان (مروری)

خودتنظیمی یادگیری به عنوان یکی از مولفه های بنیادین موفقیت تحصیلی، شامل مجموعه ای از فرآیندهای شناختی، فراشناختی، انگیزشی و رفتاری است که فرد را در هدایت، کنترل و ارزیابی فعالیت های یادگیری خود یاری می کند. در محیط های آموزشی امروزی، رشد مهارت های خودتنظیمی نه تنها به بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان منجر می شود، بلکه نقش مهمی در ارتقاء رفتارهای تحصیلی مثبت، مانند مسئولیت پذیری، تمرکز، تلاش مستمر و خودپایشی ایفا می کند. مقاله حاضر با رویکرد مروری، به بررسی ادبیات نظری و پژوهشی مرتبط با نقش خودتنظیمی یادگیری در بهبود رفتار تحصیلی دانش آموزان می پردازد. برای این منظور، مطالعات داخلی و خارجی منتشرشده بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۴ مورد تحلیل قرار گرفته اند. یافته های به دست آمده نشان می دهند که افزایش مهارت های خودتنظیمی می تواند به صورت معناداری موجب کاهش رفتارهای منفی نظیر اهمال کاری، بی انضباطی و اضطراب امتحان شده و در مقابل، رفتارهای مثبت تحصیلی را افزایش دهد. در پایان، بر لزوم گنجاندن آموزش خودتنظیمی در برنامه های درسی، همچنین آموزش معلمان برای تقویت این مهارت ها در دانش آموزان تاکید شده است. این مقاله می کوشد تا با تجمیع یافته های معتبر پژوهشی، راهکارهای موثری برای بهبود محیط های آموزشی و ارتقاء کیفیت یادگیری ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی یادگیری ، انگیزش درونی ، کنترل شخصی ، عملکرد تحصیلی ، خودنظارتی