استفاده از تکنیک های روایی در آموزش فعال مبتنی بر تعاملات مثبت کلاسی

در عصر تحول آموزشی، بهره گیری از روش های خلاقانه و انسانی در فرآیند یاددهی–یادگیری، به ویژه در محیط های مدرسه ای، ضرورتی انکارناپذیر یافته است. یکی از رویکردهای نوین در آموزش فعال، استفاده از تکنیک های روایی یا روایت محور است که با تکیه بر قدرت داستان گویی، تجربه محوری و معناسازی، می تواند به تقویت تعاملات مثبت میان معلم و دانش آموزان و همچنین میان خود دانش آموزان منجر شود. این مقاله با هدف بررسی نقش تکنیک های روایی در ارتقای کیفیت آموزش فعال و ایجاد فضای کلاسی همدلانه، مشارکتی و انگیزشی تدوین شده است. در این پژوهش، با استفاده از روش تحلیل کیفی و مرور منابع نظری، تاثیر روایت پردازی در کلاس درس بر افزایش درگیری شناختی، رشد مهارت های ارتباطی، و تقویت حس تعلق دانش آموزان بررسی شده است. یافته ها نشان می دهند که روایت های شخصی، داستان های موضوع محور، و فعالیت های روایی گروهی می توانند به عنوان ابزارهایی موثر در ایجاد تعاملات مثبت، کاهش اضطراب آموزشی، و افزایش انگیزش درونی دانش آموزان عمل کنند. همچنین، معلمانی که از تکنیک های روایی در طراحی فعالیت های آموزشی بهره می برند، قادرند محیطی یادگیرنده محور و عاطفی تر ایجاد کنند که در آن دانش آموزان با آزادی، خلاقیت و اعتماد به نفس بیشتری مشارکت می کنند.

کلیدواژه ها:

آموزش فعال ، روایت پردازی ، تعاملات مثبت ، انگیزش درونی